وليد الكعبة — الصفحة ١٢٧

حديث الولادة والشعراء :

در مرحله علىّ نه چون است ونه چند * در خانه حقّ زاده بجانش سوگند

بى فرزندى که خانه زادى دارد * شك نيست كه باشدش بجاى فرزند

وله قدس سرّه :

در كعبه (قُل تَعالَوا) از مام كه زاد؟ * از بازوى (باب حِطّه) خيبر كه گشاد

بر ناقه (لا يؤدّي عنّي) كه نشست؟ * بر دوش نبى پاى گرامى که نهاد

وقال الشاعر الفارسي المفلق محمد اليزدي الملقّب في شعره (بجيحون) والمتوفى حدود سنة (1318 ه) :

از كنز نهائى است كنون كعبه مشرّف * كز اوست عيان سرّ (فأحببَتُ أن أعرف)

زين كنز خفى طنو جلى زد بفلك أرض * كش خاك بشد پاك چو افلاك مشرّف

ذرّات بكرّات چو أفواج كه از حاج * بستند وگشادند پى طوف حرم صَف

عقل آمد و (لبىك) زنان حلقه بدر زد * تا چون بود احباب ورا باز مکلّف

شاهِ همه او بود چون او پرده بر افكند * هر ذرّه برش بنده صفت گشت موقّف

وقال الشاعر الفارسي المجيد المولى رضا ابن المولى محمد الرشتي الملقّب في شعره (بمحزون) في مثنويٍّ له :

باز خواهم درفشانى سر كنم * ياد ازشير خدا حيدر كُنم

چون خداوند رحيمش ياد شد * كعبه يكجا مطلع الأنوار شد

از كريم لا يزالى شد كرم * مادرش آورد بيرون از حرم

در بغل آن كعبه مقصود را * برد سوى خانه آن مولود را

وقال الحاج محمد خان الفارسي الملقّب في شعره (بدشتي) من اُمراء العهد الناصري ، المتولّد سنة (1246 ه) في ديوانه المطبوع ، من بائية علوية سمّاها «فصل الخطاب» :