قضايا الموسم والمنبر الحسيني — الصفحة ٥٣
الجمهور الحسيني: ضيوف الحسين في بيته
رَسْمَ سْتْ هَر کِه داغِ جوانْ دید... دوستان رأفتْ بَرَنْد حالتِ آن داغْ دیده را
مِن أدب العزاء أنّ المُعزّى في ولده الشاب.. يرأف بحاله مُحبّوه
یک دوستْ زیرِ بازویِ او گیرد از وفا... وآن یک زِ چِهْرِهْ پاک کند أشکِ دیده را
مُحبٌّ يمسك عضدَه مِن شيمة الوفاء.. وآخر يمسح دموعَه من وجهه
آن دیگری بَر او بِفِشانَد گُلاب و شَهْد... تا تقویتْ کند دِلِ مِحْنِتْ چَشیده را
و مُحبٍّ آخر يرشّ عليه ماءَ الورد.. ليقوّي به قلبَه المفجوع في هذه المحنة
القِصّه هَر کَسی به طریقی زِ رُویِ مِهْر... تَسْکِین دَهَدْ مُصیبتِ بَر وَی رَسیده را
الخلاصة فإنّ كلّ واحدٍ منهم ومن منطلق الودّ.. يُسكِّن مِن ألم المصيبة الواردة عليه.
آیا کِه دادْ تسلیتِ خاطرِ حسین؟... چون دید نَعْشِ أکبرْ در خون تپیده را
ولكنْ مَن قدّمَ التعزيةَ للحسين.. عندما رأى نَعْشَ ابنه عليِّ الأكبر غارقًا في الدماء؟!
آیا کِه غَمگُساری و اَندُه بَری نمود... لیْلایِ داغْ دیدهٔ زَحمتْ کَشیده را
مَن يا تُرى قد أزال الغمَّ والحزنَ عن أمّه ليلى.. تلك المُصابة في هذه الفاجعة
بعد ازْ پِسَرْ دِلِ پِدَر آماجِ تیر شُدْ... آتش زَدَنْد لانهٔ مُرْغِ پریده را
بعد الإبن صار قلبُ الأب مرمىً للسّهام... أحرقوا عُشّ طَيْرٍ شرّدوه مِنه.
هنا قال