الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٩٥

شيخ عطار

اين دغل دوستان كه مىبيني * مگسانند دور شيريني

تا طعامي كه هست مىنوشند * همچو زنبور بر تو ميجوشند

تا بروزى كه ده خراب شود * كيسه چون كاسهء رباب شود

ترك صحبت كنند ودل داري * دوستي خود نبود پندارى

بار ديگر كه بخت بازآيد * كامرانى ز در فراز آيد

دوغبائي بپز كه از چپ وراست * دوري افتند چون مگس در ماست

راست گويم سگان بازارند * كاستخوان از تو دوست‌تر دارند

كم گريز از شير واژدرهاى نر * وآشنايان اى برادر الحذر

خويش را مؤذون وپست وسخته كن * ز آب ديده نان خود را پخته كن

اى كمان وتير ها بر ساخته * صيد نزديك وتو دور انداخته

آنچه حقست أقرب از حبل الوريد * تو فكنده تير فكرت را بعيد

هركه زور اندازتر أو دورتر * وز چنين گنجى بود مهجورتر

فلسفي خود را در انديشه بكشت * كويد وأو را سوى گنجست پشت

جاهدوا فينا بگفت آن شهريار * جاهدوا عنا نگفت اي بىقرار

اي بسا علم وذكاوات وفطن * گشته رهرو را چو غول راهزن

در گذر از فضل واز جلدي وفن * كار خدمت دارد وخلق حسن

بهر آن آورد خالق ما برون * ما خلقت الانس الا يعبدون

كاف كفر اى دل بحق المعرفة * خوشترم آيد ز فأي فلسفه

زانكه اين علم لزج چون ره زند * بيشتر بر مردم آگه زند

لكاتب الأحرف من سوانح سفر الحجاز :