الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٩٠

وله

ز شورانگيز خالي كشته حاصل دانهء اشكم * كه مرغ وصل هركز كرد دام من نمىكردد

چنان زهر فراقي ريختي در ساغر « 1 » جانم * كه مرگ از تلخى آن كرد جان من نمىكردد

* * *

غم زمانه خورم يا فراق يار كشم ؟ * بطاقتي كه ندارم كدام بار كشم ؟ !

* * *

عشق تو انديشه را سوخت كه رسوا شدم * ورنة كس از من نبود عاقبت‌انديش‌تر

* * *

بگذشت بهار ووا نشد دل * اين غنچه مگر شكفتنى نيست ؟

هزار جهد بكردم كه سر عشق بپوشم * نبود بر سر آتش ميسرم كه نجوشم

ساكنان سر كوى تو نباشند بهوش * كان زمينست كه از وى همه مجنون خيزد

بعاشقان جگر چاك چون رسي أهلي * بيك دو چاك كه در جيب پيرهن كردي

بجز هلاك خودش آرزو نباشد هيچ * كسى كه يافت جو پروانه ذوق جانبازي

بغمم شاد شوي ميدانم * غم دل با تو از آن ميگويم

شبهاى هجر را گذرانديم وزنده‌ايم * ما را بسخت جاني خود اين گمان نبود !

اي غايب از دو ديده چنان در دل مني * كز لب گشودنت بمن آواز ميرسد

( 1 ) ساغر بر وزن لاغر پياله شراب را گويند نظامي قمي گويد : جهان وأم خويش از تو يكسر برد * بجرعه فرستند بساغر برد وساغر نيز نام قصبه‌ايست از دكن .