الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٨٦

عرفي

كه بپوشيمش ز بنده‌پرورى * تو چرا رسوائي از حد مىبري

لطف حق با تو مداراها كند * چونكه از حد بگذرى رسوا كند

دعوي خدمت كنى با شهريار * خود ز عشق خويش باشي بىقرار

گرچه خود را سخت بخرد مىكنى * در حقيقت خدمت خود مىكنى

چند خواهى بود مرد ناتمام * نه بدونه نيك نه خاص ونه عام

هر چند كهي ز عشق بيگانه شوم * با عافيت آشنا وهمخانه شوم

ناگاه پرىرخى بمن برگذرد * برگردم از اين حديث وبيگانه شوم

ونقل عن هذا الشيخ : أنه حضر جنازة ، فالتمس الحاضرون تلقين الميت فلقنه بهذه الرباعية

گر من گنه جمله جهان كردستم * لطف تو اميد است كه گيرد دستم

كفتى كه بوقت عجز دستت گيرم * عاجزتر از اين مخواه كاكنون هستم

* * *

گر ندارم از شكر جز نام بهر * آن بسى بهتر كه اندر كأم زهر

آسمان نسبت بعرش آمد فرود * ورنة بس عاليست پيش خاك بود

بد كردم واعتذار بدتر ز كناه * چون هست در اين عذر سه دعوى تباه

دعوى وجود ودعوى قدرت وفعل * لا حول ولا قوة الا باللّه

از حال خود آگه نيم ليك اين‌قدر دانم كه تو * هركاه در دل بگذري اشكم ز دامان بگذرد

خوش آنكه از تو جفائي نديده ميگفتم * فرشته‌خوى من آيا ستمكري داند ؟