الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٨٥

من المثنوي

زانچه گشتى شاد بس كر شاد شد * آخر از وى جست وهم چون باد شد

از تو هم بجهد تو دل بروى منه * پيش دو بجهد تو پيش از وى بجه

تا سكان را وجوه پيدا نيست * مشفق ومهربان يك دگرند

لقمه‌اى در ميانشان انداز * كه تهىگاه يكديگر بدرند

هر بلا كين قومرا حق داده است * زير آن كنج كرم بنهاده است

لطف أو در حق هركه افزون شود * بىشك آن‌كس غرق اندر خون شود

دوستان را هر نفس جانى دهد * ليك جان سوزد اگر نانى دهد

فلك دون‌نواز يك‌چشم است * آن يكى هم بفرق سر دارد

هر خريرا كه دم گرفت بمشت * مىنداند كه دم خر دارد

مىبرد تا فراز كلهء خويش * بيندش دم چو دست بردارد

بر زمينش زند كه خرد شود * خر ديگر بجاش بردارد

اين جهان بر مثال مرداريست * كركسان دور أو هزار هزار

اين مر آن را همى زند مخلب « 1 » * آن مر آنرا همي زند منقار

آخر الامر بكذرند همه * وز همه بازماند آن مردار

هرچه دارى در دل از مكر ورموز * پيش ما پيدا بود مانند روز

( 1 ) مخلب بكسر ميم : چنگال مرغان ودرندگان ، يا مخصوص مرغان شكاري .