الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٨٤

وله

« انتهى كلامه » والغرض بالاستشهاد قوله : تعالي بكسر اللام وكان القياس تعالى بالفتح .

في معرفة قدر الاجتماع مع الأحباب .

كر آسايشى خواهى از روزكار * جمال عزيزان غنيمت شمار

بجمعيت دوستان روى نه * پراكندگان را به‌يك سوى نه

بدوري مكوش ازچه بدخوست يار * كه دورى خود افتد سرانجام كار

اگر جامه تنگست پاره مكن * كه خود پاره گردد چو گردد كهن

مزن شاخ اگر ميوه تلخست نيز * خود افتد چو پيش آيدش برگ‌ريز

چو لا بدّ جدائيست از بعد زيست * بعمدا جدا زيستن بهر چيست ؟

كجا بودى اى مرغ فرخنده پى ؟ * چه دارى خبر از حريفان حي !

بشادى كجا ميگذارند كأم * سفر تا چه جايست ومنزل كدام

فغان زان حريفان پيمان‌گسل « 1 » * كه يكره ز ما بر گرفتند دل

كي بو كه سر زلف تو را چنگ زنم * صد بوسه بر آن لبان گلرنگ زنم

در شيشه كنم مهر ووفاى همه را * در پيش تو اى نگار بر سنك زنم

دور از درت اى شكر لب سيمين بر * از رنج تن ودرد دل وخونجگر

حاليست كه گر عوض كنم با مرگش * چيز دگرم نهاد بايد بر سر

فرخ آن تركى كه استيزه نهد * اسبش اندر خندق آتش جهد

چشم خود از غير وغيرت دوخته * هم چو آتش خشك وتر را سوخته

گر پشيمانى بر أو عيبى كند * آتش أول در پشيمانى رند

هرچه از وى شاد كردي در جهان * از فراق آن بينديش آن زمان

( 1 ) پيمان‌گسل : پيمان‌شكن .