الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٦١

وله

گر تو را دانش اگر نادانيست * آخر كار تو سرگردانيست

ما پنبه ز روى ريش برداشته‌ايم * وز دل غم نوش ونيش برداشته‌ايم

فرهاد صفت گذشته از هستى خويش * اين كوه بلا ز پيش برداشته‌ايم

كشته ومرده به پيشت اى قمر * به كه شاه زندگان جاى دگر

* * * لجامع هذا الكتاب وهو مما سنح بالخاطر في طريق الحجاز .

آهنگ حجاز مينمودم من زار * كامد سحري بگوش دل اين گفتار

يا رب بچه روى جانب كعبه رود ؟ * رندى كه كليسيا ازو دارد عار

اى دل كه ز مدرسه بدير افتادى * واندر صف أهل زهد غير افتادى

الحمد كه كار را رساندى تو بجاى * صد شكر كه عاقبت بخير افتادى

تا أز ره ورسم عقل بيرون نشوى * يك‌ذره از آنجه هستى افزون نشوى

گفتم كه كنم تحفه‌ات اى لاله عذار * جان را چو شوم ز وصل تو برخوردار

گفتا كه بهائى اين فضولي بگذار * جان خود ز من است غير جان تحفه بيار

اى چرخ كه با مردم نادان يارى * هر لحظه بر أهل فضل غم مىبارى

پيوسته ز تو بر دل من بار غميست * گويا كه ز أهل دانشم بندارى

ما زلت عليه بالكرى محتالا * حتى وافى خياله مختالا

لولا حذر انتباهه تفجعني * في القرب به قمت له إجلالا