الكشكول — الجزء ١، الصفحة ٢٢٠

لكاتبه مستزاد « 2 »

كرد مغرب را ادا وانگه عشا * دل پر از وسواس ودر فكر عشا

بسكه بود از بهر قوتش اضطراب * نه عبادت كرد عابد شب نه خواب

صبح چون شد زان مقام دلپذير * بهر قوتي آمد آن عابد بزير

بود يك قريه بقرب آن جبل * أهل آن قريه همه كبر ودغل

عابد آمد بر در گبرى ستاد * گبر أو را يك دو نان جو بداد

عابد آن نان بستد وشكرش بگفت * وز وصول طعمه‌اش خاطر شگفت

كرد آهنگ مقام خود دلير * تا كند افطار بر خبز شعير

در سراى گبر بد گرگين سگى * مانده از جوع استخوانى ورگى

پيش أو گر خط پرگارى كشى * شكل نان بيند بميرد از خوشى

بر زبان گر بگذرد لفظ خبر * خبز پندارد رود هوشش ز سر

كلب در دنبال عابد بو گرفت * از پى أو رفت ورخت أو گرفت

زان دو نان عابد يكى پيشش فكند * پس روان شد تا نيابد زو گزند

سگ بخورد آن نان واز پى آمدش * تا مگر بار ديگر آزاردش

عابد آن نان دگر دادش روان * تا كه باشد از عذابش در أمان

كلب آن نان دگر را نيز خورد * پس روان گرديد از دنبال مرد

همچو سايه از پى أو مىدويد * عف وعف مىكرد ورختش ميدريد

گفت عابد چون بديد اين ماجرا * من سگى چون تو نديدم بىحيا !

صاحبت غير دو نان جو نداد * وان دو را خود بستدى اى كج‌نهاد

ديگرم از پى دويدن بهر چيست * وين همه رختم دريدن بهر چيست ؟

سگ بنطق آمد كه اي صاحب كمال * بىحيا من نيستم چشمت بمال

هست از وقتي كه من بودم صغير * مسكنم ويرانهء اين گبر پير

گوسفندش را شبانى ميكنم * خانه‌اش را پاسبانى ميكنم

كه بمن از لطف نانى ميدهد * گاه مشت استخوانى ميدهد

گاه از يادش رود اطعام من * در مجاعت تلخ گردد كأم من

روزگاري بگذرد كاين ناتوان * نه زنان يا بدنشان نه ز استخوان

گاه هم باشد كه اين گبر كهن * نان نيابد بهر خود نه بهر من

چونكه بر درگاه أو پرورده‌ام * رو بدرگاه ديگر ناورده‌ام

هست كارم بر در اين پير گبر * گاه شكر نعمت أو گاه صبر

تو كه نامد يك شبي نانت بدست * در بناى صبر تو آمد شكست