الكشكول — الجزء ١، الصفحة ١٢٧

من السبحة

قضت مقلتا سلمى على القلب حبها * فها هو منقاد إليها مسلما

أعان عليه الهجر ذا الليل والهوى * وطال وأعنى « 1 » وأدلهم وأظلما

دعاه لميقات الغرام جمالها * فهام « 2 » بها شوقا ولبى وأحرما

من السبحة

من السبحة

پيرى از نور هدى بيگانه * چهره پر دود ز آتش خانه

كرد از معبد خود عزم رحيل * ميهمان شد بسر خوان خليل

چون خليل آن خللش در دين ديد * بر سر خوان خودش نپسنديد

گفت با واهب روزي بگرو * يا از اين مائده برخيز وبرو

پير برخواست كه اي نيك‌نهاد * دين خود را بشكم نتوان داد

با لبي خشك ودهان ناخورد * روى از آن مرحله در راه آورد

آمد از عالم بالا بخليل * وحى كاى در همه اخلاق جميل

گرچه اين پير نه بر دين تو بود * منعش از طعمه نه آئين تو بود

عمر أو بيشتر از هفتاد است * كه در آن معبد كفرآباد است

روزيش وا نگرفتم روزي * كه ندارد دل دين‌اندوزى

چه شود گر تو هم از سفرهء خويش * دهيش يك دو سه لقمه كم وبيش

از عقب داد خليل آوازش * گشت بر خوان كرم دمسازش

پير پرسيد كه اي لجهء « 3 » جود * از پس منع عطا بهر چه بود

گفت با پير خطابي كه رسيد * وان جگرسوز عتابي « 4 » كه شنيد

پير گفت آنكه كند گاه خطاب * آشنا را پى بيگانه عتاب

راه بيگانگيش چون سپرم * ز آشنائيش چرا برنخورم

رو بدان قبلهء احسان آورد * دست بگرفتش وايمان آورد

من السبحة

من السبحة

چارده سأله بتي بر لب بأم * چون مه چارده در حسن تمام

( 1 ) العنا : التعب ، أدلهم : صار شديد الظلمة . ( 2 ) هام : صار ذا شوق كثير . ( 3 ) يقال : فلان لجة واسعة اي شبيه بالبحر في سعته . ( 4 ) العتاب : اللوم ويقال بالفارسية ( سرزنش ) .