سه ارجوزه در كلام ، امامت وفقه ( فارسي ) — الصفحة ١١٧

امامت در بعد اجتماعي

واعتصموا بحبل اللّه جميعا ولا تفرّقوا « 1 »

آنگاه حضرت باقر ، سلام اللّه عليه ، در توضيح اين آية فرموده است :

نحن حبل اللّه الّذى قال اللّه : « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَلا تَفَرَّقُوا » « 2 »

إنّ اللّه تبارك وتعالى علم انّهم سيفترقون بعد ويختلفون . فنها هم عن التّفرق كما نهى من كان قبلهم . فأمرهم ان يجتمعوا على ولاية آل محمّد - عليهم السّلام والصلاة ، ولا يتفرّقوا » . « 3 »

واينگونه است كه تنها مؤمن مىتواند از ظلمات بيرون رود وبه نور وارد شود ، چرا كه رسالت ولىّ وراهبر الهى همين است وبس :

قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْراً رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِ اللَّهِ مُبَيِّناتٍ لِيُخْرِجَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنَ الظُّلُم‌َاتِ إِلَى النُّورِ . « 4 »

ومعنى ومراد « توسّل » - كه در فرهنگ شيعي از اهميّت فراوانى برخوردار است ، چيزى جز بكار بستن آيات ياد شده نيست : « جستن وسيله وبدان درآويختن » .

بر اين أساس است كه عبادت بدون قبول ولايت الهى ، هر چند بسيار وهر چند خاشعانه ، در پيشگاه خدا پذيرفته نمىشود . يعنى اين عبادت از ارزش برخوردار نبوده ونمىتوان آن را صحيح خواند . پس شرط انجام عبادت صحيح ، سرسپردن بر آستان ولايت الهى است وديگر هيچ .

امامت در بعد اجتماعي

امامت در بعد اجتماعي

گذشته از نياز فردى انسان به امام وضرورت پايبند بودن به ولايت الهى در رهسپارى به سوى خدا ، انسان گريزى وگزيرى از زيستن جمعى ندارد . وپر واضح است كه در زندگى جمعى بايد أمير ورئيس وحاكم وسرپرست داشت . أمير المؤمنين ، سلام اللّه عليه ، مىفرمايد :

وأنّه لا بدّ للنّاس من أمير برّ أو فاجر ، يعمل في إمرته المؤمن ويستمتع فيها الكافر ، ويبلّغ اللّه فيها الأجل ويجمع به الفىء ، ويقاتل به العدوّ ، وتأمن به السّبل ويؤخذ به للضّعيف من القوىّ ، حتّى يستريح برّ ويستراح من فاجر . « 5 »

( 1 ) - آل عمران / 103 . ( 2 ) - تفسير برهان 1 / 307 . ( 3 ) - همان مأخذ . ( 4 ) - طلاق / 10 - 11 . ( 5 ) - نهج البلاغة ، عبده ، خ 40 .