سه ارجوزه در كلام ، امامت وفقه ( فارسي ) — الصفحة ١١٣

لزوم وجود راهبر الهى

وآنگاه هر كس هر كدام را خواهد ، بر گزيند :

إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ ، إِمَّا شاكِراً وَإِمَّا كَفُوراً « 1 »

وآن كس كه « حقّ » و « هدايت » را رها كرده وناگزير از رسيدن به آنچه كه بايد ، بازمىماند ؛ در روز حساب بر خداى خود « حجّت » وبهانه نداشته باشد :

إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ، كَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ ، وَأَوْحَيْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَإِسْماعِيلَ وَإِسْحاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْباطِ وَعِيسى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهارُونَ وَسُلَيْمانَ ، وَآتَيْنا داوُدَ زَبُوراً . وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ ، وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً . رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ ، لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً « 2 »

بر همين أساس است كه حجّت بالغه ، دلالت رسا وبرهان قاطع ، هميشه از آن خدا بوده وهست . وتداوم آن مقتضاى حكمت خداى عزيز است :

قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ « 3 »

پس براي آن كس كه راه راست را برمىگزيند وهدايت الهى را انتخاب مىكند ، هدايتگرى وجود دارد :

إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ « 4 »

وَمِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ « 5 »

واين هدايتگر ، أو را به راه « رشد » راهنمائى مىكند :

يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ « 6 »

فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ « 7 »

وچنين است كه خداى بزرگ مىفرمايد :

وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً « 8 »

آنچه گفته شد ، در روايات شريفهء نقل شده از ائمّهء طاهرين - سلام اللّه عليهم أجمعين - نيز به وضوح بيان شده كه به عنوان نمونه ، دو روايت آورده مىشود :

( 1 ) - انسان / 2 . ( 2 ) - نساء / 165 . ( 3 ) - انعام / 149 . ( 4 ) - رعد / 13 . ( 5 ) - أعراف / 181 . ( 6 ) - جنّ / 2 . ( 7 ) - بقره / 186 . ( 8 ) - كهف / 17 .