قاموس البحرين ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٠

فصل پنجم در بيان حكم اصحاب كبائر

براى غير الله تعالى و آن نفس اوست يا شيطان است يا غير آن است . پس به سبب مخالفت نصّ « وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً » « 1 » مشرك مىگردد .

و نزديك زيديه او كافر نعمت است . و نزديك حسن بصرى - رحمة الله عليه - منافق است . زيرا كه پيغامبر - عليه السلام - مىفرمايد : « علامات المنافق ثلاث إذا ائتمن خان و إذا وعد أخلف و إذا حدّث كذب » « 2 » .

و در كبائر اختلاف است : روايت مىكند ابن عمر - رضى الله عنه - از پدر خويش عمر - رضى الله عنه - و عمر - رضى الله عنه - روايت مىكند از پيغامبر - صلّى الله عليه [ و آله ] و سلّم - كه كبائر نه است : شرك ؛ قتل نفس به عمد ؛ عقوق مادر و پدر مسلم ؛ سحر ؛ اكل مال يتيم ؛ قتال در حرم ؛ زنا ؛ فرار از غازيان وقت قبال « 3 » و قذف محصنه . و على - رضى الله عنه - سرقت و شرب خمر بر اين افزوده است . و ابو هريره - رضى الله عنه - اكل ربا زيادت كرده است .

و بعضى گفته‌اند كه كبيره آن است [ كه ] وعيد شارع به خصوصيت بر آن وارد بود ، چنان كه قول الله تعالى : « وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها » « 4 » و امثال آن .

( 1 ) . كهف / 110 . ( 2 ) . بحار الانوار ، ج 72 ، ص 106 ، 206 ، 207 ، و ج 77 ، ص 53 ، 66 . ( 3 ) . احتمالا اين واژه تصحيفى از « قتال » مىباشد ، گرچه « قبال » نيز با معناى عبارت سازگار است . ( 4 ) . نساء / 93 .