قاموس البحرين ( فارسي ) — الصفحة ٢١٨

فصل دوازدهم در بيان رؤيت

جائز است . امّا بعضى كه اطلاق معصيت در حقّ انبيا - عليهم السلام - جائز نداشته‌اند ، بلكه در حقّ ايشان زلّت گفته‌اند ، نزاع لفظى است . چه كتاب ناطق به لفظ معصيت است ، قال الله تعالى : « وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى » « 1 » .

جواب : جهل از قبيل معصيت نيست ، فلا تعتبر المناسبة بين الجهل و المعصية . و عبث بالله « 2 » تعالى از اقبح معاصى است ، بلكه كفر است ؛ فلا ينسب إلى موسى - عليه السلام .

سؤال : جائز است كه نبىّ بعضى اوصاف حقيقيه الله تعالى نداند تا آنكه الله تعالى او را علم ندهد . چنان كه پيغامبر - صلّى الله عليه [ و آله ] و سلم - مىفرمايد : « أو استأثرت به فى علم الغيب » « 3 » ، الحديث .

وجه چهارم نيز قول الله تعالى است : « لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى وَ زِيادَةٌ » « 4 » . منقول است از پيغامبر - صلّى الله عليه [ و آله ] و سلّم - كه : مراد از اين زيادت ، رؤيت الله تعالى است .

وجه پنجم آن است كه : الله تعالى مىفرمايد : « الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ » « 5 » ، « أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ » « 6 » ، « فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ » « 7 » ، « بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ » « 8 » ، « تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ » « 9 » .

( 1 ) . طه / 121 . ( 2 ) . اصل : با الله . ( 3 ) . بحار الانوار ، ج 86 ، ص 324 و ج 90 ، ص 201 و ج 91 ، ص 77 و ج 97 ، ص 165 ، 213 ، 260 ، 332 ، 336 و ج 98 ، ص 63 ، 99 ، 312 . ( 4 ) . يونس / 26 . ( 5 ) . بقره / 46 . ( 6 ) . كهف / 105 . ( 7 ) . كهف / 110 . ( 8 ) . سجده / 10 . ( 9 ) . احزاب / 44 .