علم اليقين في أصول الدين — الجزء ١، الصفحة ٠.٤٩

شعره

شود دل شعله چون بر ياد روئى * شوم تن شمع وسر تا پا بسوزم

كنم هرچند پنهان آتش جان * ميان انجمن پيدا بسوزم

خوشم با سوختن در آتش عشق * بهل تا من درين سودا بسوزم

در آنجا هركه باشد هرچه باشد * بسوزد ز آتشم هرجا بسوزم

كنم گر اقتباسى ز آتش قدس * وجود خويش سر تا پا بسوزم

بسوزد باطن وظاهر ز سوزم * اگر پنهان وگر پيدا بسوزم

ز سوز جان اگر حرفى نويسم * ورق را سر بسر يكجا بسوزم

چو فيض ار دم زنم از آتش عشق * زبان وكأم با لبها بسوزم

زاهدا قدح بردار اين چه غيرت خامست * زهد خشك را بگذار رحمت خدا عامست

خويش را چه مىسوزى جام مى بر آتش ريز * كيسه‌ها چه مىدوزى نقدها ترا رامست

ذوق مى چو نشناسى شعله گر شوى خامى * آنكه مست جانان نيست عارف ار بود عامست

عشق كهنه صياديست ما چو مرغ نو پرواز * حال مهوشان دانه زلف دلبران دامست

جوش بادهء ما را نه خم فلك تنگست * پيش نالهء مستان غلغل ملك خامست

هرزه پويد إسكندر در درون تاريكى * آب زندگى باده چشمهء خضر جامست

پاى بر سر خود نِه دوست را در آغوش آر * تا به كعبهء وصلت دورى تو يك گامست

چون ز خويشتن رستى با حبيب پيوستى * ورنة تا ابد مىسوز كار وبار تو خامست

مستى منِ شيدا نيست كار امروزى * تا الست شد ساقى فيض دردىآشامست