علم اليقين في أصول الدين — الجزء ١، الصفحة ٠.٤٨

شعره

خدايا اگرچه نير زد به چيز * به چيزى بخر فيض ناچيز را

علم رسمي از كجا عرفان كجا * دانش فكرى كجا وجدان كجا

عشق را با عقل نسبت كي توان * شاه فرمانده كجا دربان كجا

دوست را داد أو نشان ديد اين عيان * كو نشان وديدن جانان كجا

كي به جانان مىرسد بىعشق جان * جان بىعشق از كجا جانان كجا

جان ودل هم عشق باشد در بدن * زاهدا را دل كجا يا جان كجا

هم سر ما عشق وهم سامان ما * سر كجا بىعشق يا سامان كجا

عشق خان ومان هر بىخانمان * فيض را بىعشق خان ومان كجا

بده پيمانه‌اى سرشار امشب * مرا بستان زمن اى يار امشب

ندارم طاقت بار جدائى * مرا از دوش من بردار امشب

نقاب من ز روى خويش برگير * بر افكن پرده از اسرار امشب

ز خورشيد جمالت پرده بردار * شبم را روز كن اى يار امشب

بيا از يكدگر كامى بگيريم * فلك در خواب وما بيدار امشب

شب قدر وملائك جمله حاضر * مهل ساقى مرا هشيار امشب

نخواهم داشت از دامان جان دست * سر فيضست وپاى يار امشب

إلهي به كامم شرابى فرست * شرابى ز جام خطابي فرست

دلم تا صفا يابد از زنگ غم * به دردىكشانت كه نابى فرست

ز سرجوش خمخانهء حبّ خويش * به جام شرابم حبابى فرست

به لب تشنهء چشمهء معرفت * به ساقىّ كوثر كه آبى فرست

بدل تخم اميد كشتم بسى * بدين كشتزارم سحابى فرست

براي براتم ز آتشكده * ز سوى يمينم كتابي فرست

ز قشر سخن فيض دلگير شد * ز معناى بكرم لبابى فرست

اگر آهى كشم صحرا بسوزم * وگر شورى كنم دريا بسوزم