ميراث حوزه اصفهان ( رسائل إجالة الفكر للهندي وأجل محتوم ، تجسم الأعمال ، سهو النبي ووحدت وجود للخواجوئي ) — الصفحة ١٦١

چهارم : اباحيّه ،

مباح است ، بلكه كشتن ايشان ثواب عظيم دارد .

ريش شان پر ز ياد وفرمان نه * ابرشان پر ز رعد وباران نه

فتنهء شاهدند وشمع « 1 » وسرود * عامي كور زير چرخ كبود

پارسا صورتان مفسد كار * باز شكلان وليك موش شكار

رشته باشد ز بهر ماليدن * دل تهى وچه ناى ناليدن

مردهء شهوت‌اند كشتهء آز * آستين‌كوتهان دست دراز

به جدل كوثر وبه دل ابتر * به سخن فربه وبه دين لاغر

همه از رأى بندگى به درند * چون خران سال ومه به خواب وخورند

همه در علم ، سامريوارند * از برون موسى ، اندرون مارند

دانشت هست كار بستن كو * خنجرت هست صف شكستن كو

علم دانى عمل نه ، دان كه خرى * بار گوهر برى وخاك خورى

چهارم : اباحيّه ،

چهارم : اباحيّه ،

ومذهب ايشان آن است كه گويند : خير وشر هر دو به تقدير خداست ، ومعصيت وثواب هر دو از أو صادر است ، وگويند : ما را اختيار نيست ؛ امر به معروف ونهى از منكر در اين مذهب باطل است ، وخوردن مال‌هاى مردم وفرج‌ها بر خود حلال دانند ، وگويند : ظنّ وگمان هر دو حجاب است .

واين طايفه بدترين خلايق‌اند ، ومستوجب لعنت .

وغزالى بعد از ايراد كلامي گفته كه :

كامل آن است كه جامع باشد ميان ظاهر وسرّ ، وهو المعنيّ بقولهم : الكامل من لا يطفئ

( 1 ) محقّقان صوفيّه شمع ، نور اللّه را گويند كه در قنديل دل سالك افروخته باشد ، وشاهد ، تجلّى حق را گويند ، وتجلّى عبارت است از آنچه ظاهر شود بر قلوب . « منه » .