بيست رساله ( فارسي ) — الصفحة ٩٢

أصل چهارم در اثبات امامت ؛

وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ « 1 »

و أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً « 2 »

و وَهذا كِتابٌ أَنْزَلْناهُ مُبارَكٌ فَاتَّبِعُوهُ وَاتَّقُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ « 3 »

و مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ « 4 »

با حرمت متابعت غير علم ووجوب تحصيل قطع ويقين كه

وَلا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ « 5 »

وَلا تَتَّبِعانِّ سَبِيلَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ « 6 »

و إِنَّ الظَّنَّ لا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئاً « 7 »

و وَلا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هذا حَلالٌ وَهذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ « 8 »

وساير آيات وارده در اين معاني وتماميت حجّت خداى متعال بر خلق كه فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ « 9 »

پس لازم است كه يك شخص عالم به تمام احكام بر وجه قطع ويقين ، در هر عصري باشد كه مردمان متابعت آن نمايند وپيروى آن ، پيروى از علم باشد واين نشود مگر آن كه آن كس گذشته از علمش به جميع احكام وطرق خيرات وبدىها وحسنات وسيئات ، از هر معصيت وخطاء وسهو ونسياني مبرّى ومنزه باشد وگرنه در متابعت آن ، يقين به وقوع در عين واقع حاصل نشود ؛ چه ممكن است به اغراض شخصية يا خطاء وسهوا تغييراتى در احكام بدهد ، اما پس از علم به جميع احكام وعصمت از هر معصيت وسهو ونسيان ، متابعت أو متابعت علم ويقين است .

( 1 ) . حجر ( 15 ) آيهء 99 . ( 2 ) . قيامت ( 75 ) آيهء 36 . ( 3 ) . انعام ( 6 ) آيهء 155 . ( 4 ) . بقره ( 2 ) آيهء 229 . ( 5 ) . اسراء ( 17 ) آيهء 36 . ( 6 ) . يونس ( 10 ) آيهء 89 . ( 7 ) . همان ، آيهء 36 . ( 8 ) . نحل ( 16 ) آيهء 116 . ( 9 ) . انعام ( 6 ) آيهء 149 .