بيست رساله ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٣

اشعار

ما هي الّا ذبالة نصبت * تضيء للناس وهي تحترق

331

محرم اين هوش جز بىهوش نيست * مر زبان را مشترى جز گوش نيست

168 ، 220 ، 317

محقق را كه از وحدت شهود است * نخستين نظره بر نور وجود است

120

مختصر با تو بگفتم غم دل ترسيدم * كه دل آزده شوى ورنة سخن بسيار است

273

مريدى علم دين آموختن بود * چراغ دل بنور افروختن بود

267

مصطفى اندر جهان ، وآنگه كسى گويد ز عقل * آفتاب اندر سما ، وآنگه كسى جويد سما

161

فطهر حىّ قديمند أوليا * مرده را ز ايشان حيات است ونما

190

مكن كه حيف بود دوست از خود آزردن * على الخصوص در آن دوست را كه ثاني نيست

177

من آنچه شرط بلاغ است با تو مىگويم * . . . . . . . . . . . . . .

88

من به سر منزل عنقا نه به خود بردم راه * قطع اين مرحله با مرغ سليمان كردم

266

من نديدم در جهان جستجو * هيچ اهليّت به از خلق نكو

161 ، 216

من همان دم كه وضو ساختم از چشمهء عشق * چار تكبير زدم يكسره بر هر چه كه هست

337

موانع تا نگردانى ز خود دور * درون خانهء دل نايدت نور

339

ميان ماه من تا ماه گردون * تفاوت از زمين تا آسمان است

133

نبود رخ أو به جز يكى ، ليك شود * بسيار چه تو آينه بسيار كنى

309

نه فلك راست مسلّم نه ملك را حاصل * آن چه در سر سويداى بني آدم از اوست

343