بيست رساله ( فارسي ) — الصفحة ٤٥١

اشعار

دوست به دنيا وآخرت نتوان داد * صحبت يوسف به از دراهم معدود

262

دوشينه پيك جانان زد حلقه بر در دل * كاين خانه ، خانهء ماست غير ، از چه كرده منزل

263

ذات نايافته از هستى بخش * كه تواند كه شود هستىبخش

250

روا باشد كه در خونم نشانى * سخن از دل مگو ديگر تو دانى

264

روى بنما ووجود خودم از ياد ببر * خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

260

زارى وگريه قوى سرمايه ايست * رحمت كلى قوىتر دايه ايست

241

سايه را تو شخص پندارى ز جهل * زين سبب شخص آمده نزد تو سهل

124 ، 338

سعديا مرد نكو نام نميرد هرگز * مرده آن است كه نامش به نكوئى نبرند

215

شاخ گل هر جا كه مىرويد گل است * خم مل هر كه مىجوشد مل است

318

شرح اين هجران واين خون جگر * اين زمان بگذار تا وقت دگر

263

شرح مجموعهء گل مرغ سحر داند وبس * نه كه هر كو ورقى خواند معاني دانست

314

صباح الخير زد بلبل به گلشن * گل من عيد شد چشم تو روشن

235

طفل را گر نان دهى بر جاى شير * طفل مسكين را از آن نان مرده گير

250

ظالم آن قومي كه چشمان دوختند * وز سخنها عالمي را سوختند

317

عشق ز اوّل سركش وخونى بود * تا گريزد هر كه بيرونى بود

327

عكس روى تو چه در آيينهء جام افتاد * عارف از پرتو مى ، در طمع خام افتاد

315