بيست رساله ( فارسي ) — الصفحة ٢٧١

رسالهء 12 رسالهء پرستش‌نامه

تا كي ز علائق جسماني * در چاه طبيعت خود مانى

تا چند بتربيت بدني * قانع بخزف ز در عدنى

صد ملك ز بهر تو چشم براه * اى يوسف مصر برآ از چاه

تا والى ملك وجود شوى * سلطان سرير شهود شوى

در روز الست بلى گفتى * وامروز به بستر لا خفتي

تا كي ز معارف عقلي دور * بزخارف عالم حس مغرور

از موطن أصل نيارى ياد * پيوسته بلهو ولعب دلشاد

نه أشك روان نه رخ زردى * اللّه اللّه تو چه بىدردى

يكدم بخود آ وببين چه كسى * بچه بسته دل وبكه همنفسى

زين خواب گران بردار سرى * ميپرس ز عالم دل خبري

شد عمر تو شصت وهمان پستى * وز بادهء لهو ولعب مستى

در راه خدا قدمي نزدى * بر لوح وفا رقمى نزدى

مستى ز علائق جسماني * رسواشده‌ئى ونميدانى

اى داده خلاصه عمر بباد * وى گشته بلهو ولعب دلشاد

زين بيش خطيئه پناه مباش * مرغابى بحر گناه مباش

تا چند روى بره باطل * يكباره بخوان زهق الباطل

از أهل غرور ببر پيوند * خود را بشكسته دلان دربند

شيشه چو شكست شود ابتر * جز شيشهء دل كه شود بهتر

طوبى لفقير رافقهم * بشرى لحزين وافقهم

باز در كتاب أصول كافى ، به اين مضمون از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه خداوند به حضرت موسى عليه السّلام فرمود : اى موسى ! مرا در هيچ حالي فراموش مكن ، كه فراموشى از من دل را مىميراند . « 1 »

باز در آن كتاب مستطاب ، به اين مضمون وارد است كه در روز قيامت هر چشمى گريان

( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 498 .