بيست رساله ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٠

رسالهء 12 رسالهء پرستش‌نامه

جلال ظاهر وپنهان است .

روى بنما ووجود خودم از ياد ببر * خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

هوشمندان اسرار عالم ملكوت كه عجالتا در كنج ويرانهء محنت‌آباد دنيا محبوسند ، البتة هميشه به ياد وطن مألوف ، وخوشدل وسرگرم به اميد وصل محبوبند .

تو را ز كنگره عرش مىزنند صفير * ندانمت كه در اين دامگه چه افتاده است

كه اى بلند نظر شاهباز سدره‌نشين * نشيمن تو ، نه اين كنج محنت‌آباد است

هر كسى كو دور ماند از أصل خويش * زود جويد روزگار وصل خويش

اين قدر در شهر تن ماندى أسير * كان وطن يكباره رفتت از ضمير

رو بتاب از جسم وجان را شاد كن * موطن اصلى خود را ياد كن

تا بچند اى شاهباز پرفتوح * بازمانى دور از إقليم روح

حيف باشد از تو اى صاحب نظر * كاندرين ويرانه ريزى بال وپر

تا بكى اى هدهد شهر سبا * در غريبى مانده باشى بسته پا

جهد كن اين بند از پا باز كن * بر فراز لامكان پرواز كن

تا بكى در چاه طبعى سرنگون * يوسفى يوسف بيا از چه برون

يوسفا آمد رسن در زن تو دست * از رسن غافل مشو بيگه شده است

در رسن زن دست وبيرون شو ز چاه * تا ببينى بارگاه پادشاه

اين فقرا هميشه در فكر آخرت وذاكر حقّند ، ومنوّر به تجلّيات از عالم غيب ، ومستشرق به أنوار طلعت بىمثال حىّ قيّومند . « بطلعتك في ساعير وظهورك في جبل فاران ، بربوات المقدّسين ، وجنود الملائكة الحافّين ، وخشوع الملائكة المسبّحين . » « 1 »

خانهء درويش چون باشد خراب * پر بود از نور ماه وآفتاب

در بيابان چون در وديوار نيست * لاجرم در وى بجز أنوار نيست

لكن شاهدان طلعت عالمتاب ، قلوب مؤمنين موحّدين است ، نه چشم سر وأوهام مردمان بىخرد مشبّهين ، كه خالق را از مخلوق فرقى نكنند وبه گفتهء حكيم شيرازي ، مبدأ مقدّس را

( 1 ) . مفاتيح الجنان ، دعاى سمات .