بحار الأنوار ( احتجاجات ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٠

بخش اول احتجاج خداوند تبارك و تعالى با صاحبان مذاهب و اديان مختلف در قرآن كريم

قُرْآنَهُ * ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ * كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ * وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ 16 - 21 .

الدهر « 76 » : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا * فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً « إلى قوله » : إِنَّ هؤُلاءِ يُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ يَذَرُونَ وَراءَهُمْ يَوْماً ثَقِيلًا * نَحْنُ خَلَقْناهُمْ وَ شَدَدْنا أَسْرَهُمْ وَ إِذا شِئْنا بَدَّلْنا أَمْثالَهُمْ تَبْدِيلًا * إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا 23 - 29 .

المرسلات « 77 » : أَ لَمْ نَخْلُقْكُمْ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ 20 « إلى آخر السورة » .

النبأ « 78 » : أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً 6 « إلى آخر السورة » .

النازعات « 79 » : أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماءُ بَناها * رَفَعَ سَمْكَها فَسَوَّاها * وَ أَغْطَشَ لَيْلَها وَ أَخْرَجَ ضُحاها * وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها * أَخْرَجَ مِنْها ماءَها وَ مَرْعاها وَ الْجِبالَ أَرْساها * مَتاعاً لَكُمْ وَ لِأَنْعامِكُمْ 28 - 33 .

عبس « 80 » : عَبَسَ وَ تَوَلَّى « إلى آخر السورة » .

ذَرْنِي وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِيداً اين آيه در باره وليد بن مغيره نازل شده يعنى مرا تنها واگذار با آن كس كه آفريده‌ام ترا كفايت مىكنم ( وَحِيداً ) يا حال از ( ياى ذرنى ) است و حال ( ت ) خلقت كه يعنى او را تنها آفريده‌ام كسى كه در آفريدن او با من شريك نبوده يا حال از ضمير موصول محذوف است يعنى او را تنها و بدون مال و فرزند آفريدم يا منظورش سرزنش اوست چون به همين لقب او را ملقب كرده بودند يعنى معنى اينست كه او در شرارت بىنظير و تنها است يا از پدرش وَ جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً و برايش مال زياد دادم يا پيوسته رو به افزايش مىرفت داراى كشت و زرع و گاو و گوسفند و تجارت بود وَ بَنِينَ شُهُوداً فرزندانى در مكه داشت كه از ديدار آنها بهره‌مند مىشد و لازم نبود رنج سفر در طلب روزى بكشند از مال پدر بهره‌مند بودند و آنها را به كار هم وانمىداشت چون خدمتكار زياد داشت و يا در مجالس از حضور فرزندان خود كه زيبا بودند افتخار مىكرد .

گفته‌اند ده فرزند داشت همه آنها يا بيشترشان مرد به شمار مىرفتند سه نفر آنها مسلمان شدند خالد ، عماره ، هشام وَ مَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِيداً رياست و موقعيت را برايش آماده كردم بطورى كه او را ريحانه قريش يا وحيد لقب داده بودند كه تنها او شايسته رياست و بزرگوارى است ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ باز هم طمع داشت كه اضافه كنم . استعباد از طمع اوست يا بواسطه اينكه بيش از آن نمىشد و يا اينكه شخص كافر و مخالف منعم شايسته بيش از آن