منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٣

سلطان ناصر الدين محمود بن شمس الدين ايلتمش

گشاده نافهء حكمت عميد در مدحت * چو نافه‌يى كه بر آن كرد افتخار آهو

هميشه تا كه سر « 1 » ناف بر زمين جستن * ز خاصيت ننهد هيچ نافه دار آهو

كمال عدل تو جايى رسيده باد مدام * كه يوز را شود از طنز ناف خار آهو

به باغ بخت گذارنده باش و نازنده * چو در بهار در اطراف مرغزار آهو

و له

قد چو نارونش كرد خيزران روزه * ز ارغوانش برون داده زعفران روزه

چه زعفران كه نخندم از آن و از گريه * زرير كرد رخ و اشكم ارغوان روزه

چه لاله بود كه خيريش مىدهد گونه * چه سرو بود كه مىداردش نوان روزه

چونال نارونش خم گرفت و كس ديدست * ز قدّ نارون و سرو بوستان روزه

گل شكفتهء او تا به غنچه باز نشد * يقين نشد كه گرفتست گلستان روزه

مه دو هفتهء او تا نشد هلاك كه ديد * درست بر مه و خورشيد آسمان روزه

شكسته ناوك غم در دلم كه قامت او * ز شكل تير برآورد چون كمان روزه

دو روز شد كه شكر تنگ تنگ مىبينم * به يك نفس كه زدش مهر بر دهان روزه

درين تعجبم از پستهء شكرگر او * شكر به تنگ در اطراف و در ميان روزه

ز عشق اوست كم از ذره‌يى و بل كمتر * به نيم ذره توان داشت زو گمان روزه

شگفت بين به چه صنعت نگاه مىدارد * ميان ذرهء لعل شكرفشان روزه

به غمزه خون دلم مىخورد چه پندارد * كه از تجرع خون بشكند عيان روزه

مگر به موشك سيمينش افگند تعليق * خرد چو گربهء صايم گرفت از آن روزه

در آرزوى لب اوست اين دلم بيمار * درين هوس كه گشايد به ناردان روزه

زبان چو روزه شدم خشك در نصيحت او * كه شكل تست گل تازه و خزان روزه

چو غنچه گرچه لب از روزه بسته بگشايى * چو من ز خوان مديح خدايگان روزه

محيط فيض نصير الحق آنكه بگشادند * ز گرد سفره اكرامش انس و جان روزه

قضا طليعه محمد كه بند نيزهء او * به خون خصم گشاد از سر سنان روزه

سفنديار يمينى كه از يسار كفش * گشاده است برين روى هفت خوان روزه

ز جود بر دلش از غايت تهىدستى * شمرد بر دل خود فرض بحر و كان روزه

( 1 ) . نسخه : گه ناف .