منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٢

سلطان ناصر الدين محمود بن شمس الدين ايلتمش

چه صنعت است در آن نرگسش كه آن غمزه * درونش صيد دلست و برون شكار آهو

ز رشك نقطهء مشكين كه بر گل تو چكد * مدام دارد در سينه خار خار آهو

ضرورت است كه با اين دو صورت مفتون * كند حمايت زلف تو اختيار آهو

حديث عنبر زلف تو تا رسيده به در * فكند قصهء نافه در اختصار آهو

ز چشم مست تو بودش خمار و مىشكند * ز جام بزم جهان پهلوان خمار آهو

خجسته شير كمين تاج دين حق سنجر * كه شرزهء فلكش هست در شمار آهو

صواب ديد كه سوى خطا ز خاك درش * برد شمامهء كافور يادگار آهو

مگر به خاك جنابش كه ديد « 1 » زينش خور * كه بر وحوش شد از نافه كامكار آهو

زهى شهاب خدنگى كه از تو ديو دلان * حذر كنند كه از ضيغم الحذار آهو

مخالفى كه به چنگت در اوفتاد نرست * ز چنگ شير كه ديدست رستگار آهو

چو فخر كرد به جنگ تكاورت اين دم * مسلم از تك خود داشتست عار آهو

به وقت حمله غبارى كه خيزد از سم او * كجا رسد به تكلف در آن غبار آهو

عجب مدار گر از غايت عنايت او * پياده يوز رود زين سپس سوار آهو

به جنب لخلخهء خلق تو چه باز كند * به خون سوختهء ناف در تتار آهو

ز عون لفظ چو ترياك تو ندارم باك * اگرچه زنگ غذا خور شود ز مار آهو

غذاش ارقم و پس چون گوزن جز ترياك * به عرض نافه كند هر طرف نثار آهو

به عرصه‌يى كه تويى از وفور انصافت * غمين نشسته درو يوز و غمگسار آهو

به روز عزم تو ننمود جز كه شانهء راست * چو از يمين صَفَت راند بر يسار آهو

به اعتماد تو گر پرورد عجب نبود * ز مشفقى بچهء شير در كنار آهو

چه پاى دارد با كبر تو دو صد دشمن * به چشم يوز چه سنجد صف هزار آهو

عدو به رزم تو وقتى رسد كه با شرزه * ميان كند به سر شاخ كارزار آهو

به مرتع كرم تو سرين و پهلوى آن * نديده هرگز چون ساق خود نزار آهو

جهان گشايا بستم به امتحان چو شتر * به گرد مدح تو بر سى و سه قطار آهو

رديف مدح تو صد باره زيبد آهوى مشك * ز مكرمت چو فرستاده‌ام دوبار آهو

به نافه داشت ازين پيش كار و بار اكنون * ز فر مدح تو دارد رواج كار آهو

( 1 ) . دو نسخه : كه بدر پيش .