منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١

سلطان ناصر الدين محمود بن شمس الدين ايلتمش

تيهو به سرپنجه به صد باز درآيد * گر چند سر مور دهد زور به تيهو

بخشيد نسيم سحر از لطف عميمش * هر چين و خطا را شرف از نافهء آهو

بشنو ز من اى يار چو توحيد شنيدى * پندى كه ازو باز شود گوش من و تو

هان تا ندهى گوش به آواز رگ چنگ * هان تا نكنى راى صراحى گل آجو

آنان كه بدينسان سرخوش داشته با يار * امثال تو زان جمله نگويى كه يكى كو

خود هر سحرى بين كه بدين لطف گواه است * بر شاخ چمن فاخته از گفتن كوكو

بر خاك فكن چشم كه تا ريخته بينى * بس يار نكو روى بسى دلبر خوش خو

شو باز عميدا به سر رشتهء توحيد * در عقد مناجات در آويز چو لولو

اى داور دلدار جهان‌دار كه هستى * بىروح ابد زنده و بىكام سخن‌گو

از حكم تو پيدا شده از نعش سه دختر * بىزحمت درد زه و بىواسطهء شو

با حكم قديم تو چه كسرى و چه قيصر * در پيش قضاى تو چه خاقان چه هلاكو

بىامر تو يك مور بعمدا نزند دم * بىعلم تو يك خفته نگرداند پهلو

گرچه صفت چنگ شوم كوز و نگونسار * در بزم اميد تو زنم پردهء يا هو