منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١

سلطان ركن الدين فيروز شاه بن شمس الدين

هوس است شعر و بحرش چو سراب زاب خالى * نفس است رنج و ذوقش به از آب زندگانى

هوست چو جمع گردد شود آن خيال بازى * نفست چو نظم يابد بود آن گهر فشانى

هوسى خيال تا كى نفسى گهر فشان كن * بنماى آنكه ز اوّل خردش نديد ثانى

شه تخت كن محمد كه سرادق شرف زد * به سوى در مهيمن ز سراى امّ هانى

بشرى ملك لطافت فلكى زمين تواضع * چو فلك به پاك جسمى چو ملك به پاك جانى

گهرى كه بود جايش به خزانهء الهى * قمرى كه تافت نورش ز سپهر جاودانى

گهرى كه قيمتىتر ز وجود او نيامد * به دلالت عناصر ز محيط آسمانى

قمرى كه هر سحرگه چو شب سياه گيتى * ز خجالت عقيقش رخ كوكب يمانى

شكرين زبان رسولى كه بود نجات امت * به قصيدهء زبانش ز عقيلهء زبانى

گهرين بيان فصيحى كه فصاحت بيانش * چو ضمير كان كند خون دل گنج شايگانى

ز جمال عارضش كم رخ آفتاب شرقى * ز قوام قامتش خم قد سرو بوستانى

به حساب پر گرفته ره مالك الرقابى * به كلام برگشاده در صاحب القرانى

جذبات شوق باطن به مكاشفت كشيده * ز بسيط كايناتش به محيط لا مكانى