منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٤

سلطان محمود شاه بن محمد شاه

ساقى بزم ترا جام طرب بر كف دست * قاصد صيت ترا جمله جهان در ته پا

خوان معنى نتوان جز به ثنايت گسترد * همه گر مايده را ختم بود بر حلوا

خسروا گر ز ركاب تو بماندم محروم * نيستم فارغ يك ساعتى از مدح و ثنا

كار من چاكرى تست چو زان ماندم باز * جز دعاگويى تو كار دگر نيست مرا

تو سپه رانده بر اعدا و من اندر عقبت * مىفرستم به مدد شام و سحر فوج دعا

بيش تا باشد شبهاى دى از ايامش * بىشتا موسم نوروز همى نايد تا

باد خرم چمن عيش تو چون فصل ربيع * عمر بدخواه تو كوتاه‌تر از روز شتا

و له ايضا

بوى گل جنبيد سوى گلستان خيز اى نديم * بادهء كهنه طلب ياد آر از آن يار قديم

شاخ گل چون نخل عيسى روح‌پرور شد به باغ * زان همى جنباندش مريم صفت هردم نسيم

شاخ شد سرسبز بلبل كى شكيبد از كلام * خضر در صحبت تواند صبر كردن چون كليم

شاخ تر را از هوا گر هست ميلى ليك جوى * مىرود الحمد لله بر صراط المستقيم

باد بر جو حرف‌كش چون در قلم راندن دبير * چشم نرگس در هوا چون در رصد بستن حكيم