منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٢

سلطان قطب الدين مبارك شاه بن علاء الدين خلجى

نخست از ديده لب را جوش خون داد * پس آلوده به خون پاسخ برون داد

كه شه را ملك‌رانى چون وفا كرد * دولرانى به من بايد رها كرد

ورين دولت هم از من دور خواهى * مرا بىدولت و بىنور خواهى

چو با من همسرست اين يار جانى * سر من دور كن ، زان پس تو دانى

پيام آور چو زان جان غم اندود * به برج شاه برد آن آتشين دود

شهنشه گرم گشت از پاى تا فرق * به گرمى خيره خندى كرد چون برق

برآمد شعلهء كين را زبانه * بهانه‌جوى را نو شد بهانه

به تندى سر سلاحى را طلب كرد * كه بايد صد كروه امروز شب كرد

رو اندر گالير اين دم نه بس دير * سر شيران ملك افكن به شمشير

كه من ايمن شوم ز انبازى ملك * كه هست اين فتنه كمتر بازى ملك

به فرمان شد روان مردى ستمكار * كبوتر پاى هند و جرّه ناهار

شباروزى بريد آن چند فرسنگ * رسيد و بر زبر كرد از ته آهنگ

رسانيد آنچه فرمان بودش از تخت * شد اهل قلعه در كارى چنان سخت

درون رفتند سرهنگان بىباك * به بىباكى « 1 » دران عصمت‌گه پاك

بر آن پوشيدگان هويى درافتاد * كزان هو لرزه بر بام و درافتاد

در آن برج از شغب هر تير شد قوس * قيامت ميهمان آمد به فردوس

ز كنج حجره‌ها با صد نژندى * برون جستند نر شيران « 2 » به تندى

ز بازو زور وز تن تاب رفته * توان مرده « 3 » خورد و خواب رفته

شد اندر غصّه شادى خان و الا * مدد جست از پناه حق تعالى

سبك در كوتوال آويخت تا دير * بيفكند و به كشتن جست شمشير

چو شمشير ظفر گم گشته بودش * از آن نيروى بىحاصل چه سودش

عوانان در دويدند از چپ و راست * در افتادند و آن افتاده برخاست

به هر يك شير « 4 » ده‌گان سگ درآويخت * نگر سگ را كه بر شيران غضب ريخت

زهى سگسارى چرخ زبون گير * كه شيران را سگان سازند نخجير

( 1 ) . نسخه : آبى . ( 2 ) . نسخه : بر شيران هندى . ( 3 ) . در هر نسخهء بداونى و يك نسخهء عشيقه چنين است ، احتمالا « مرد و » با واو ربط صحيح است . ( 4 ) . نسخه : شرزه .