منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٤

مرثيهء مير حسن

بس كه خون بىبها خوردست خاك از دوستان * واجب است از خاك جستن خونبهاى دوستان

خفتگان خاك را گر خاستن ممكن بود * عمر باقى مىكنم وقف بقاى دوستان

حيف باشد مردمان از چشم و چشم از مردمان * ديگران را چون توان ديدن به جاى دوستان

خاكشان در ديده مىآرم ور انصافى بود * اين‌چنين بىقدر باشد خاك پاى دوستان

دوستان رفتند غيرى را چه گيرم در كنار * چون كشم بر قامت هر كس قباى دوستان

در هواى دوستان گر از سرم بيرون كنند * از سرم بيرون نخواهد شد هواى دوستان

خسروا هر بار مىگويى فرا خواهم دريد * جامهء جان تا به دامن در عزاى دوستان

جان كه صد جا پاره شد از غم كجا باشد روا * پاره‌يى را پاره كردن از براى دوستان

دوستان رفتند از بهر كه مىگويى سخن * ختم مطلق كن سخن را از براى دوستان

موى سر تا چند ازين غم‌زار و گريان بركنم * اين تن چون موى بارى از سر جان بركنم

يا رب آن خورشيد رحمت نور در جان بادشان * جان ز فيض نور چون خورشيد تابان بادشان

بودشان در روز هيجا خان اعظم پيشوا * پيشواى جنة الفردوس هم‌خان بادشان

در هوايى كان فلك آنجا پرد گردد مگس * پرّ طاووسان فردوسى مگس‌ران بادشان