منتخب التواريخ ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠١

مرثيهء مير حسن

دايرات آسمانى گردشى « 1 » بر كار كرد * مركز اسلام را سرگشته چون پرگار كرد

ذره را ديدى كه آب چشمهء خورشيد بود * سنگ را ديدى كه كار لولوى شهوار كرد

تا شه اندر كهف عصمت شد شكست آن آدمى * كو نه ز افغان خفتگان كهف را بيدار كرد

گر به غار غيب رفت از پيش دشمن عيب نيست * مصطفى از رزم دشمن عزم سوى غار كرد

ور شرارى آمدش از تير مژگان مرهمت * خشم نمرود آخر ابراهيم را در نار كرد

ور به دار قدس رفت از تنگنا دل بد مكن * عيسى از جور نصارا سر فداى دار كرد

ور سگان رو به فنى كردند با او هم بخوان * زانچه سگ سارى به روى حيدر كرّار كرد

ور ز ديوانش گذشت آب از سر آخر ياد كرد * زانچه ديوى تهمتن را غرق دريا بار كرد

با مغل هر سال بهر دين سر و كاريش بود * عاقبت جان گرامى در سر آن كار كرد

دست تقديرست گه خون ريزد و گه جان برد * ناتوانانيم نتوان كينه با قهّار كرد

شير نر از نيش مورى صد خروش صعب زد * پيل مست از نوك خارى صد فغان زار كرد

بىفزع بود آن قيامت را معين ديده‌ام * گر قيامت را نشان اينست پس من ديده‌ام

مهر و مه بر روى آن فرّخ‌لقا بگريستند * روز و شب بر سال آن اندك بقا بگريستند

( 1 ) . در هر سه نسخه : گردش پرگار بدون ياى تحتانى است .