همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٩

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

مدار سپاه اين دلير است و بس * درآيند او را كنون پيش و پس

ز شامى بكشتست چندان سوار * كه آن را نداند مهندس شمار

ببايد كنون كين از او خواستن * كه آمد مرآن را گه كاستن

برفتند يكسر دليران به جنگ * گرفته همه رمح هندى [ به چنگ ] 95

برفتند يكسر سپاهى به شام * بر آن نامور صبح كردند شام

دو پور يزيد لعين چون هزبر * بر آن نامبرده . . .

برفتند و بر وى كمين ساختند * ز قلبش ميان اندر انداختند

براندند بر وى دو مير بزرگ * يكى چون گراز و يكى همچو گرگ

براهيم چون شير جويان شكار * درآمد خروشان در آن كارزار 100

به يك حمله بفكند پنجاه گرد * عنان بارهء تيزتك را سپرد

ز ناگاه اسبش يكى تير خورد * ز اسب اندر افتاد آن شيرمرد

زدندش يكى نيزه بر دست راست * همىگفت بينا و دانا خداست

فرو مانده است [ آن ] دلاور ز كار * درآمد يكى شامى [ نابكار ]

بزد تيغ بر كتف مرد دلير * دگر دستش آمد ز بالا به زير 105

بكشتندش آن دم كه برگشت بخت * بيفتاد آن خسروانى درخت

چو او كشته شد گشت رايت نگون * در آن . . .

چو پور مغيره ورا كشته ديد * بزد دست و تيغ از ميان بركشيد

درآمد بيفكند چندى سوار * بكشتند او را در آن گيرودار

چو او نيز شد كشته يكسر سپاه * بكردند يك . . . 110

سرافراز مصعب چو شير ژيان * يكى حمله آورد بر شاميان

دو لشكر در آن رزم سرگشته شد * / گزين مسلم باهلى كشته شد / « 1 »

/ سرافراز عتاب شد در گريز / * سپاهش . . .

. . . * ز دشمن بدان خاك ره خون [ براند ]

ز قلب اندرون كرد ناگه نگاه * سرافراز عبد الملك زآن [ سپاه ] 115

بدانست از مصعب [ جنگجوى ] * كه تنها بماندست بىرنگ و بوى

( 1 ) در متن مصراع اول بيت بعد بوده است .