همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٦

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

اگر خوانم او را بر خويش ، گفت * ز بصره برانم من اندر نهفت

[ همى سوى ] بصره روم زاين ديار * سرافراز عبد الملك نامدار

بيايد به كوفه بگيرد به كام * فرو ماند آن سرور نيك‌نام

20 به كوفه شد و هيچ‌كس را نبرد * مگر نامبرده براهيم گرد

ز عبد الملك نامه‌اى [ در نهفت ] * بر اهل كوفه سراييد و گفت

؟ ورقاى عصيان‌پذير * به قطر بن عبد اللّه « 1 » بىنظير

بفرمود قيس و به پور عبير * كه نزد من آيند مانند تير

كه تا كارتان پاك چون زر كنم * چراغى ز جود و كرم بركنم

25 وگر آمد . . . ز راه * بباشيد آهسته بر جايگاه

چو مصعب به پيش من آمد به جنگ * نسازيد يكسر بدانجا درنگ

شدند آن دليران به يك‌باره رام * جوابش نوشتند دل شادكام

كه از دل تو را جمله هستيم يار * . . . تو را مىكنيم آشكار

براهيم را وعده‌ها داده بود * برش نامه پنهان فرستاده بود

30 نگاه اندر آن نامه هرگز نكرد * چو مصعب بيامد ، بشد شيرمرد

به مهر آنچنان نامه نزدش نهاد * بر او نامور آفرين كرد ياد

سرش را ببوسيد و اندر كنار * گرفت و بگفت اى يل نامدار

اگر با سخن رو نهان داشتند * به دل بر ز غمرى « 2 » نشان داشتند

براهيم با مصعب مير گفت * چنين نامه‌ها نيز اندر نهفت

35 نبشتست زاين نامه‌ها بىشمار * نكردند با تو ، نهان آشكار

به دو گفت مصعب كه تدبير چيست * در اين رزم و كين جز توام يار كيست

براهيم گفت اى يل شيرگير * گرم از تو فرمان بود ، ناگزير

زنم گردن اين سران پيش تو * وز اينجا كنم مرهم ريش تو

ورا گفت مصعب كه اى نامدار * چگونه توان اين‌چنين كرد كار

40 گر آن قوم را خون « 3 » بريزى به خاك * ز ميران شود لشكرم جمله پاك

چو اين مهتران نيز كشته شوند * به خاك و به خون درسرشته شوند

( 1 ) قطن بن عبد اللّه ( 2 ) شايد غمر بن العباس الخثعمى باشد . ( 3 ) رسون