همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٥

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

بر اين شرط برگشت قيصر ز راه * سرافراز عبد الملك با سپاه

سوى شام شد دشمنان را بكشت * يكى را ز بدخواه زنده نهشت 220

چو بر وى مقرر شد آن بوم‌وبر * هماى مرادش برآورد پر

چو آمد بسر سال هفتاد و يك * به فرمان او گشت دور فلك

به شام اندرش نيز دشمن نماند * وگر ماند چرخش ز گيتى براند

چو كرد اختر دشمنان احتراق * كمر بست از بهر ملك عراق

ز هفتاد و يك آخرين ماه بود * كه از شام با خيل بر راه بود

چو عبد الملك لشكر آورد باز * شد از گرد تيره نشيب و فراز

خبر شد به مصعب كه آمد سپاه * به پيش است عبد الملك كينه‌خواه

بزرگان گردن‌كشان را بخواند * از آن در سخن با سران باز راند

چنين گفت با نامبردار مير * گزين احنف قيس فرتوت پير 5

كه آن بصريان را نباشد وفا * دل كوفيان است جفت جفا

ز اول « 1 » چه كردند با مرتضا * حسن را چه آمد به پيش از قضا

حسين على را چه آمد به پيش * از آن مردم كوفهء زشت‌كيش « 2 »

چه كردند آن مردم بدنژاد * در آن رزم‌ها با عبيد زياد

چو افتاد « 3 » مختار با تو به جنگ * چه كردند با آن يل تيزچنگ 10

بديشان چرا دارى اكنون اميد * كجا [ بوى ] عود آيد از سنگ و [ بيد ]

. . . * عجم كن بر اهل عرب اختيار

غريب آيد اكنون شما را به‌كار * نه شهرى و نه مردم اين ديار

برش از غريبان چنان كم شنود ( ؟ ) * گزين مهلب بن ابى صفره بود

در آن وقت مهلب به اهواز بود * بر اهل خوارج سرافراز بود 15

نيارست او را بر خويش خواند * ز بيم خوارج همى خون فشاند

( 1 ) نه اول ( 2 ) پيش ( 3 ) چرا شاد