همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٤

خبر عمرو بن سعيد بن ابى عاص با عبد الملك بن مروان بن حكم بن ابى عاص و كشتن عبد الملك عمر بن سعيد

سرافراز آن سيم بر بام « 1 » برد * پس آن‌گه ز عبد الملك نام برد

195 ز بالا درم پيش ايشان فشاند * بر بندگان پريشان فشاند

چو ديدند آن بندگان سيم و زر * فراموش كردند بر خاك سر

به شادى همه سيم برداشتند * سر مير بر خاك بگذاشتند

براى زر آن سر بماندند زار * پراكنده گشتند از هر كنار

فتادند دنبال يحيى دو مرد * گرفتند و هم در زمان بند كرد

200 ببردند او را برش بسته دست * ورا نيز بر جاى مىكرد پست

برادر به دو گفت عبد العزيز * كه نبود از اين صعب‌تر هيچ چيز « 2 »

تو ز آل اميه برآرى دمار * چو كردى بدىها مكن بىشمار

بفرمود كاو را به زندان برند * بزرگان او را همه بنگرند

برادر بد او را يكى گرد گير * ورا نيز كردند آن روز اسير

205 . . . بر آن ديگران را به درد * ببردند از جاى و محبوس كرد

جوانى دگر بود عامر به نام * چو مرغ اندر افتاد ناگه به دام

ببردند نزديك ميرش نژند * ورا نيز حالى به زندان فكند

به زندان يكى ماه يحيى بماند * شب و روز از غصه خون مىفشاند

بگفتند با او از آن شيرمرد * ز بندش بفرمود آزاد كرد

210 به شرطى كه ديگر نباشد به شام * رود او و هركس كه با او ، تمام

چو ميران سراسر برون آمدند * جگر خسته دل پر ز خون آمدند

برفتند از شام و آمد به راه * به كوفه بر مصعب دين‌پناه

ز هجرت چو آمد [ به ] هفتاد سال * ز روم اندرون قيصر بىهمال

[ كمر ] بست آن گبر زناردار * كه آيد به شام و كند كارزار

215 چو عبد الملك اندر آن مرزوبوم * شد آگاه از قيصر و خيل روم

سپه كرد و آمد ورا پيش باز * بدان تا شود با ملك رزم‌ساز

رسولان فتادند اندر ميان * بگفتند بىمر ز سود « 3 » و زيان

چنان رفت با شاه قيصر قرار « 4 » * كه بدهد درم هر مهى شش هزار

( 1 ) نام ( 2 ) سرحيز ( 3 ) سوز ( 4 ) فراز