همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٣

خبر عمرو بن سعيد بن ابى عاص با عبد الملك بن مروان بن حكم بن ابى عاص و كشتن عبد الملك عمر بن سعيد

به سر بر همىزد ز اندوه و درد * تأسف همىخورد آن زادمرد

چرا گفت كاو را بدادم ز دست * ببايستم اينجاى برپاى بست

كه تا عمر فرخندهء نامدار * برون آمدى خرم [ و ] كامكار

چو در اندرون رفت فرزانه مير * ورا ديد زنده به نزد سرير 170

به عبد العزيز سرافراز گفت * ورا چون نكردى تو با خاك جفت

جواب اين‌چنين داد فرزانه‌مرد * نيارستم از عقل آن كاركرد

تو بيرون بدى در كف بدسگال * نشايست كردن ورا پايمال

يكى حربه بستد ز دست غلام * درآمد بدان نامدار همام

بزد بر سر و سينهء نامور * زره بود زيرش ، نشد كارگر 175

بزد ديگرى هيچ كارى نكرد * برآشفت با خويشتن شيرمرد

نگه كرد شد با غم و غصه جفت * زره ديد ، در زير جامه نهفت

تو خود ، گفت اينجا به‌كار آمدى * پى كوشش و كارزار آمدى

بفرمود كاو را بينداختند * غلامان ز هرجا برش تاختند

نشست از بر سينهء او امير * به زير اندرون گفت روشن‌ضمير 180

كه اى مير خون برادر مريز * مبر با من اى نامبرده ستيز

اگر بهر ميرى است ، كردم رها * ميفكن مرا در دم اژدها

جواب اين‌چنين داد فرزانه باز * كه گر من تو را بدهم از غم جواز

تو ريزى به خاك اندرون خون من * كنى زرد رخسار گلگون من

چنين كارها برنتابد درنگ * بگفت اين و بگرفت مويش به چنگ 185

ببريد از تن سرش را به درد * چو خون ديد عبد الملك زادمرد

بيفتاد بيهوش حالى ز پاى * به رويش زدند آب ، آمد به جاى

شنيد آن سرافراز بانگ و خروش * بپرسيد ازآن‌پس ، كه آمد به‌هوش

بگفتند يحياست چندى سوار * كه بيرون كند اين‌چنين گيرودار

سر نامور گفت بالا بريد * به زير افكنيد آن و . . . دريد 190

برفتند آن نامداران دلير * فكندند آن سر ز بالا به زير

به عبد الملك بر سرافراز گفت * كه ده بدره زر كن برون [ از ] نهفت

ببر بر سر بام چون نوبهار * بر آن بندگان كن [ سراسر ] نثار