همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٠

خبر عمرو بن سعيد بن ابى عاص با عبد الملك بن مروان بن حكم بن ابى عاص و كشتن عبد الملك عمر بن سعيد

روان كرد از آنجاى با صد سوار * بيامد بر خانهء نامدار

چو در اندرون خواست رفتن دلير * به دو گفت حاجب كه اى نره‌شير

تو تنها رو اندر بَرِ سرفراز * كه با تو سخن دارد اكنون به راز

95 روان با غلامى شد اندر سراى * چو بنهاد در خلوت شاه پاى

به دل در ورا شد هراسى پديد * نهفته سوى چاكرش بنگريد

به چاكر بگفتا برو زودتر « 1 » * به يحيى بگو تا چو مرغى بپر

بيايد بيارد تمامت سپاه * كه كارى است بىشك بدين‌جا تباه

همه خويش و پيوند اين بدگمان * بيايند با تيغ و تير و كمان

100 غلامى پسنديده اندر نهفت * ندانست كان نامبرده چه گفت

همين گفت لبيك اى نامدار * بگو تا بدانم سخن را دوبار

به دو عمر گفتا كه اى بدنژاد * چه گويم كه لعنت روان بر تو باد

چو نزديك شد بر سر تخت رفت * نماينده چون اختر بخت رفت

برش مير فرخنده برپاى خاست « 2 » * نشاندش به صد مهر بر دست راست

105 بپرسيد ، بسيار بنواختش * فزون از همه پايگه ساختش

چو بر تخت نزدش زمانى ببود * بخنديد سرور زبان برگشود

به دو گفت كاى عمر فرخنده‌كار * بيان كن يكى لحظه حرب حصار

فلان روز چون اسب مىتاختى * به نيزه يكى را بينداختى

به يادت بود كان دلاور كه بود * كه ببريدى از [ بن ] « 3 » سرش را چو دود

110 از آن روز برگو حكايت به من * كه ديدم تو را در صف انجمن

كه چون برق تيغ يلى « 4 » مىزدى * ز تن جان بىمر كسان بستدى

به مردى نديدم نظير تو پيل * كه جوشان بدى همچو درياى نيل

به دو گفت عمر [ ا ] ى امام جهان * مگو آن سخن‌ها كه شد در نهان

تو آن قصه بهتر كه نارى به ياد * كه وحشت پديد آيد اى پاك‌زاد

115 به دو مير عبد الملك بازگفت * كه اى باوفا يار بگزيده جفت

زيانى ندارد اگر از تو من * حديثى بپرسم در اين انجمن

( 1 ) به چاكر بگفتا كه برو زدتر ( 2 ) خواست ( 3 ) تو ( 4 ) بلى