همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٧

خبر عمرو بن سعيد بن ابى عاص با عبد الملك بن مروان بن حكم بن ابى عاص و كشتن عبد الملك عمر بن سعيد

ورا داد مير بنفرين فريب * به نزديك بالا نمودش نشيب 15

كه من در سخن نام خالد برم * و ليكن امامت تو را پرورم

تو باشى پس از من به گيتى امام * دم پير خورد آن جوان همام

چو مروان خليفه شد اندر جهان * بدانست از آشكارا نهان

اميرى لشكر بدين عمر داد * فرستاد او را به هرجا چو باد

ورا كرد بر لشكر خويش مير * زد و خورد شامم ( ؟ ) به جز تيغ و تير 20

بشد مصر بستد دلاور به زور * كه يارىدهش بود بهرام و هور

وز آن‌جا بشد پيش مصعب به جنگ * زمين كرد بر مور جوينده تنگ

به زودى ز شام اندر او را براند * سر نيزهء نامور خون فشاند

ملازم به درگاه مروان مدام * بد آن تا شود ازپس‌او امام

بدانديش مروان خسته‌روان * نكرد آن سخن را وفا با جوان 25

چو عبد الملك شد وليعهد مرد * وصيت پى مرد زاين‌گونه كرد

كه او را تو اى مهربان نيك دار * [ چنان ] كن كه باشد ز تو كامكار

همان تا به دو بروزد باد سرد * نشيند بر اين گُرد داننده گرد

و ليكن چو آيد برت نيك‌بخت * از او خويشتن را نگه‌دار سخت

چو مروان بدان‌سان ز ناگه بمرد * همه ملك عبد الملك را سپرد 30

ورا نامبرده نكو داشتى * زمان تا زمانش برافراشتى

به زندان دو تن بود يك‌جا بزرگ * چو ميرى درآمد شد آن ميش ، گرگ « 1 »

در آن‌گه كه با قطرى بدگهر * پراكنده بد « 2 » مصعب نامور

به اهواز مهلب در آن جنگ بود * جهان بر خوارج از او تنگ بود

بماند اندر آن رزم و كين هشت ماه * نيارست كردن به جايى نگاه 35

چو زآن گشت عبد الملك را خبر * بدانست احوال‌ها سربسر

طمع كرد در دار ملك عراق * روان گشت با لشكرى بىنفاق

بفرمود با عمر دل پر ز عشق * شود نايب او به شهر دمشق

چو شصت و نه از سال هجرى بسر * شد ، آمد ز شام آن دلاور بدر

( 1 ) مش كرد ( 2 ) بر