همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٥

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

نداند بنشناسد او را مگر * دگربار گفتش پر از خون جگر

ز اول ورا ام ثابت جواب * چنين گفت كاى مهتر كامياب

چه گويى تو از بهر آن ، مير گفت * كه من راستىها نخواهم نهفت 1030

كه من مصعبم اى يل كامياب * سلامت كنم ، چون نگويى جواب

به دو گفت عبد اللّه بن [ عمر ] * كه اى بسته در راه غفلت كمر

تو آنى كه از مؤمنان شش هزار * بكشتى به يك روز [ در ] كارزار

نترسيدى از خشم پروردگار * ز ناگه بگيرد تو را آشكار

اگر آن همه مردم مستمند * بدندى يكى گلهء گوسفند 1035

رسيده ز ميراث مادر به تو * خدا داده آن را سراسر [ به تو ]

بدان تا كنى جمله فرمان به راه * ندارى يكى ز ايلى خود نگاه

نشايستى آن را به يك روز كشت * مبادا كسى را چنين سرنبشت

مكافات اين را بيابى تو زود * بكشتى [ و حالى ] بخواهى درود

و ليكن به محشر چه دارى جواب * كه خون مسلمان بريزى چو آب 1040

همه روزه و مؤمنان روزه‌دار * چه گويى به محشر به روز شمار

ز مختار چون شد حكايت تمام * بگويم كنون با تو [ اى نيك ] نام

ز هجرت چو شد سال بر شصت و هشت * روش [ در ] زمانه دگرگونه گشت

گروهى خوارج برون آمدند * سراسيمه جوياى خون آمدند

بكشتند بىمر مسلمان به درد * زن و كودك خرد گشتند [ گَرد ] 1045

امير همه بود قطرى به نام * كه فرزند فجاه بد آن همام

كه فجاه در عهد صديق بود * بدانديش بدروز ، زنديق بود

ز دين آن بداختر دو نوبت بگشت * بساط مسلمانى اندر نوشت

ابو بكر صديق او را بسوخت * ز تاب جگر آتشى برفروخت

از اين پيش‌تر آن سخن گفته‌ام * به الماس معنى گهر سفته‌ام 1050

نكوهيده قطرى ورا بود پور * ببريد از شمع اقبال نور

به اهواز و بصره برآورد دست * فراوان ز مؤمن بكشت و بخست

به ايام او شد فساد آشكار * سگى بود آن گبر چوپان‌شكار