همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٣

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

ورا كرد بر كوفه و بصره مير * فرستادش آنجا به كردار [ تير ]

به مصعب چنين داد مهتر پيام * كه اى نامور مرد با ناز و كام

يقين دان كه اين حمزه فرزند توست * به كار اندرون من است اين درست 980

فرستادمش پيش تو سرفراز * كه از پستى او را برى بر فراز

بياموزيش رسم و آيين و راه * كنى در وى از روى شفقت نگاه

ورا گفت در بصره بنشان به تخت * تو را كوفه داديم اى نيك‌بخت

همان موصل اكنون به مهلب سپار * به هر بوم‌وبر نام ما را برآر

چو حمزه به بصره شد از گرد راه * همه كارها كرد يك‌يك تباه 985

غلامى نگون‌بخت و ديوانه بود * ز عقل و خرد دور و بيگانه بود

پدر خواست كاو را كند آدمى * فزايد از او خلق را خرمى

نيامد از او هيچ كارى پديد * از او بود عقل و خرد ناپديد

به مردم عطا داد ناخواسته * وز او گشت ماه هنر كاسته

به عمرى ( ؟ ) كه بود آن خر بىتميز * ندادى بداختر به خواهنده چيز 990

نكردى به فرمان كس هيچ كار * ندادى كسى را بر خويش بار

گرفتى بسى خلق را بىگناه * ببستى ، فكندى به‌ناگه به چاه

نكشتى كسى را كه خون ريختى * نه دزدى ز دار اندر آويختى

از او بصريان چون خبر يافتند * تمامت از او روى برتافتند

بر او طعن « 1 » مىزد هر آن كس كه بود * پراكنده مىكرد گفت‌وشنود 995

به بصره مقامى است نزديك آب * بدان‌جاى شد حمزهء كامياب

ورا احنف قيس همراه بود * ز بىعقلى حمزه آگاه بود

. . . بود استاده بر آب خوش * بدان‌جاى شد حمزهء كينه‌كش

بخنديد كان آب بسيار ديد * سوى احنف نامور بنگريد

به دو گفت كاين آب را بصريان * اگر برنگيرند نبود زيان 1000

به اسراف اين آب خوش را به‌كار * ندارند ماند بسى روزگار

نبد مانده در . . . * بخنديد و گفت از سر خشم و تاب

( 1 ) سخن