همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨١

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

كه از گفتهء خود نگرديم باز * تو اى نامبردار سر برفراز 930

سرافراز مختار والاتبار * دو زن داشت بر قصر حيران و زار

يكى نام ثابت ، زن پاك‌راى * دلاور زنى بود عاقل بجاى

ورا حمزهء جندلى ( ؟ ) بود باب * ز اصحاب پيغمبر كامياب

دوم عمره زيبا زن بىنظير * كه بد دخت نعمان ابن البشير « 1 »

صحابى است نعمان با آفرين * به علم و به دانش ندارد قرين 935

ببردند آن هر دو زن را ز جاى * بر مصعب آن مير با عقل و راى

بپرسيد مصعب از آن هر دو زن * چه گوييد از بهر شوهر سخن

ز مختار كذاب و جادو برم * بگوييد تا گفت‌ها بنگرم

. . . * . . .

من آن گويم اينجا كه او گفته بود * . . . بنهفته بود 940

رها كرد از او دست ، تا شد به راه * نگه كرد در عمره آن دين‌پناه

. . . * . . .

نگفتست مختار هرگز دروغ * نه جادو بد آن مهتر بافروغ

يكى تيغ بد تيز كاو را خداى * برآورد با مردم تيزراى

. . . * . . . 945

به‌زودى برآورد از ايشان دمار * تو كذاب خوانيش ، ا [ ى ] پيشه‌كار

ز مختار ، زن زاين نشان نام برد * ورا مير مصعب به زندان سپرد

فرستاد نزد برادر پيام * برآورد تيغ جفا از نيام

كه عمره زنى هست محتال و پير * بود دخت نعمان ابن البشير

بپرسيدم احوال مختار از اوى * جواب اين‌چنين داد با من ز شوى 950

كه مختار دانند پيغمبر است * به هر مذهبى بد نشان كافر است

چه فرمايى ، هان بهر اين شوم‌زن * ورا گر چنين است گردن بزن

چو عبد اللّه اين داد او را جواب * بفرمود مصعب شه كامياب

كه او را پس از شام برداشتند * بكشتند در خاكش انباشتند

( 1 ) عمرة بنت النعمان بن بشير الانصارى