همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

ببردند نامه به موصل بخواند * ز اندوه مختار خون مىفشاند

دراين بد كه آمد بريدى ز شام * بياورد نامه بر نيك‌نام

905 ز عبد الملك ، كاى سرافراز مرد * بيا زود وز پيش من برمگرد

كه مير عراق و خراسان تويى * ز جمع بزرگان تن‌آسان تويى

نويسم چك اى مير و گيرم گواه * كه هرگز نگردم ز سم و ز راه

كه نستانم آن مملكت از تو باز * تو باشى در آن بوم‌وبر سرفراز

براهيم چون هر دو نامه بخواند * ميان اندرون مرد حيران بماند

910 بخواند آن سران را بَرِ خويش زود * وز آن نامه‌ها كرد گفت‌وشنود

يكى گفت رفتن به آيد به شام * كه عبد الملك هست مير و امام

همان دولت آل مروان قوى است * ببايد شنيدن سخن معنوى است

ز جمع امامان يزدان‌پرست * به مردى ببردند آن قوم دست

سعادت در آن دوده افزون‌تر است * همه شام پرگنج و پرلشكر است

915 يكى گفت پور زبير است امام * به دو مىرسد اين ستوده‌مقام

همان مصعب امروز لشكركش است * به رزم اندرون تيز چون آتش است

ميان دليران براهيم گفت * كه نتوان سخن از بزرگان نهفت

اگر خون نبودى مرا در ميان * ز پور زياد و همه شاميان

شدن پيش عبد الملك بهتر است * كه بر درگهش آسمان كهتر است

920 و ليكن بسى خون كه ما ريختيم * گرفتيم و كشتيم و آويختيم

هرآن‌گه كز اين قصه ياد آورند * ز ما همچو آب روان خون خورند

بر مصعب امروز رفتن به است * ز عبد الملك رخ نهفتن به است

همان كوفه خلوت‌سراى من است * به جايى خرامم كه جاى من است

بر مصعب آمد ز موصل امير * بر او آفرين خواند برنا و پير

925 به بيعت درآورد آن مير سر * به فرمان عبد اللّه نامور

كمر بست بر جان و بگشاد دست * از آن شاد شد مصعب دين‌پرست

سرافراز ، موصل به معصب سپرد * در آن شغل فرزانه را نام برد

براهيم را گفت كاى نامدار * چو گيرد به ما بر امامت قرار

تو را باشد اى نامبردار شام * مباش اى دلاور دراين كار خام