همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٩

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

دهى تا تو را بنده گردند و يار * مشو غره بر قول اين نابكار

كه يك روز پانصد ز مردان بكشت * به تنها تن خويش چون شد درشت

دروغ است گفتار او سربه‌سر * به افسون همىخواهد اى نامور

كه جان را ز دست تو بيرون برد * وزآن‌پس رود خون مردم خورد

چو او خونى ماست اى بىقرين * چه گويى تو اى نامبرده در اين 880

ببخشى ورا خون او آن ماست * ز راه شريعت حديث است راست

ازاين مردمان اى پسنديده‌راى * يكى را نمانيم زنده به جاى

همه شهريان بانگ برداشتند * فغان آن‌دم از چرخ بگذاشتند

چو مير آن‌چنان ديد با عام گفت * كه اين قوم را خاك بايد نهفت

بگفت اين و در قصر شد نامدار * ستادند خلقى يمين و يسار 885

بكشتند آن قوم را سربه‌سر * به زارى بريدند از آن خلق سر

بدان‌سان كه بد گفته مختار پيش * يكايك فكندند بر جاى خويش

ز نامردى خويش گشتند پست * ز غمرى ( ؟ ) به بدخواه دارد به دست

يكى را نماندند زنده به جاى * بريدندشان گردن و دست و پاى

چو مصعب در آن شهر آرام يافت * ز گردون دون نامور كام يافت 890

در آن بوم‌وبر كارداران نشاند * به دامن بدان مهتران دُر فشاند

به نزد برادر يكى نامه كرد * از آن فتح در نامه هنگامه كرد

سر مير مختار بر نيزه راست * به مكه فرستاد ازآن‌سان كه خواست

فرستاد هر جايگاهى پيام * كه عبد اللّه بن زبيرست امام

به خطبه درون نام او كرد ياد * همان سكه را نقش او برنهاد 895

به نامش همه سكه‌ها مهر كرد * برآورد از آل مختار گرد

به پيش براهيم نامه نبشت * نهالى به باغ بزرگى بكشت

كه مختار بدكار در پرده شد * برو آنچه بد حكم آن كرده شد

تو دانادلى سر نپيچى ز داد * بيايى بر من تو اى پاكزاد

شماراست يكسر اميرى شام * به امر تو باشد ولايت به كام 900

ستانم خطى من ز ابن زبير * كه چون پاى بنهى در اين كار خير

همه شام با روم يكسر توراست * به تو مىشود كار اسلام راست