همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

كنون جمله در زينهار توايم * به هرجا كه [ پويى ] سوار توايم

تو فردا كنى رزم با اهل شام * سپه بايدت اى امير همام

تو خواهى كه از چوب سازى سوار * چو با دشمنان باشدت [ كارزار ]

ببنديم ، جمله به پيشت كمر * رباييم [ از ] بدسگال تو [ سر ]

855 به پيش تو شمشير و خنجر زنيم * ز بن دشمنان تو را بركنيم

اگر كشته گرديم در كارزار * براى تو ميريم اى نامدار

نيابند مقصود اين كوفيان * تو را اندر اين كار نبود زيان

نباشد وبالى شما را از اين * بينديش اى سرور بىقرين

وگر ما بر اعدا ظفر يافتيم * عدوى تو را دست برتافتيم

860 تو را خدمتى كرده باشيم سخت * ببخشاى اى مير فرخنده‌بخت

نگه دار ما را پى كار خويش * مكن سست اى مير بازار خويش

بكن عفو ما را پى خويشتن * به جان بشنو اى نامور اين سخن

تو راييم ما همچو هفصد غلام * ميان بسته با تو به ننگ و به نام

براى تو از مه به ماهى رويم * به امر تو هرجا كه خواهى رويم

865 دل مصعب نامور نرم شد * ز تاب سخن خاطرش گرم شد

پسند آمدش گفته‌هاى بجير * و ليكن گروهى ز برنا و پير

از آن كوفيان باز برخاستند « 1 » * به زارى زبان را بياراستند

كه اين ناكسان خون ما خورده‌اند * به جان قصد خويشان ما كرده‌اند

بكشتند خلقى همه بىگناه * فكندند دل خسته بر خاك راه

870 زنان بيوه كردند و طفلان يتيم * ببردند چندان‌كه بد زرّ و سيم

به دانگى بريدند از ما سرى * نهادند بر سر ز خون افسرى

بهانه چو اسب جفا تاختند * ز خون حسين على ساختند

حسين على را يزيد پليد * بفرمود در كربلا سر بريد

به كوفه گروهى برون آمدند * چو بهرام جوياى خون آمدند

875 بكشتند خلقى به زارى زار * كنون از تو خواهند تا زينهار

( 1 ) خواستند