همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٦

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

به مسجد درون هركه بنهاد پاى * نهادى بر آن دست و رفتى ز جاى

800 چنين تا به ايام حجاج پست « 1 » * بر آن آستان بود آن هر دو دست

چو حجاج يوسف در آن شهر مير * شد ، آن سال فرمود آن كند وير

كز آن آستان دست برداشتند * ببردند و در خاكش انباشتند

سرافراز مصعب دو روز و دو شب * همىكرد آن خونيان را طلب

كه بر قصر بودند خوار و نژند * سرانجام آن مردم مستمند

805 ز بالا به زنهار زير آمدند * به ناكام در كام شير آمدند

ز كف تيغ و نيزه بينداختند * بر ايشان « 2 » سواران كمين ساختند

يكايك به جا برگرفتند بست « 3 » * يكى كس از آن هفتصد تن نرست

نشاندندشان چون . . . * به كين عبد رحمان اشعث‌نژاد

گذر كرد بر بنديان همچو باد « 5 » * ستادند مردان يمين و يسار

810 بد آن جاى عبد اللّه بن فراد * بشد عبد رحمان على الانفراد

بزد تيغ و سر از تنش دور كرد * برآشفت عباد آزادمرد

به دو گفت بىامر و فرمان مير * چرا كشتى اين مرد را خيره‌خير

دو دستت بريدن سزاوار هست * بدان تا بدارى از اين كار دست

چرا در مصافش نكشتى به تيغ * كه مىريخت خون شما همچو ميغ

815 كنونش زنى بسته بر پاى دست * كه مانى سرافكنده بر جاى پست

به دو گفت كاو باب ما را بكشت * از آنش زدم تيغ بر سر درشت

به كوفه درون بود مصعب سوار * به بازار در با سوارى هزار

ببردند آن بنديان را نژند * به نزديك آن سرور ارجمند

ميان اميران يكى مرد بود * كه چون او نبد زير چرخ كبود

820 فصيح و سخن‌گوى سحرآفرين * توانا و بادانش و بىقرين

بجير سرافراز بدنام مرد * به پاى آمد و خطبه آغاز كرد

پس از حمد يزدان و ذكر رسول * چنين گفت و بنهاد « 4 » دل بر اصول

به مصعب كه اى مير والاتبار * به جان كن كنون شكر پروردگار

( 1 ) مست ( 2 ) بريشا ( 3 ) رمعت ( 5 ) بايد لفظ ديگرى باشد كه با يسار هم‌قافيه شود . ( 4 ) دل‌ها