همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

عرابى جوانى چو شير يله * بيامد كه بدنام او حنظله

750 بغريد آن بدنشان همچو رعد * بزد تيغ بر فرق فرزانه « 1 » سعد

بيفتاد آن نازديده ز پاى * سرافراز مختار با عقل و راى

بدان بدنشان خسته‌دل حمله كرد * به زخمى برآورد از آن مرد گرد

ز پيش در آن قوم را دور كرد * برآمد خروشان [ چو مردان مرد ]

گرفت آن سركشته اندر كنار * مرا همدم و يار پرهيزگار

755 تو رفتى و من درپىات همچو باد * بيايم هم‌اكنون چو تير از گشاد

دگربار آمد سوى جنگ جاى * بيفكند بىمر سران را ز [ پاى ]

برادر بد او را ز مادر دو مرد * چو شيران ستادند اندر نبرد

يكى طرفه ، طراف ديگر به نام * به نزديك مختار چو زال و سام

ستادند و كردند چون پيل جنگ * يكى چون هزبر و يكى چون پلنگ

760 چنان تا بكشتندشان [ پيش مير ] * به رزم اندرون مير اى گردگير

بكشتند ياران او را تمام * نماند از دليران بجز يك به نام

كه چون او دليرى [ به گيتى ] نبود * در آن روز بسيار مردى نمود

شنيدم كه بدنام آن بن عمير * همىرفت بر خيل پور زبير

همىكشت و مىآمد آن سرفراز * به نزديك مختار فرخنده باز

765 به مختار گفت اى خداوند من * بريد از تو ايام پيوند من

ز من اى سرافراز بدرود باش * به فردوس اعلى روان‌رود باش

بريدند ما را ز ديدار تو * ندانم كه تا چون بود كار تو

. . . ديدن روز ديدار ماست * به هنگام مردن ظفر « 2 » يار ماست

چو بشنيد مختار گفتار مرد * ورا آفرين‌هاى بسيار كرد

770 ز گفتار آن سرور كامياب * بباريد از ديده درّ خوشاب

به دو گفت يزدان تو را يار باد * به فردوس اعلى درت كار باد

من و تو كنون پيش يزدان شويم * در آن بوستان شاد و خندان شويم

دگربار عمير اندرآمد به جنگ * تو گفتى كه بد زخم خورده پلنگ

( 1 ) فرزند ( 2 ) هنر