همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

كنون پور مروان به روم و به شام * ز راه خلافت برآورده « 1 » نام 725

به مردى گرفتم من اين بوم‌وبر * به‌زودى سمندم درآيد [ به سر ] « 2 »

و ليكن مرادى كه بد يافتم * بدانديش را دست برتافتم

مرا پادشاهى نبد در دماغ * دلم بد از اين شغل‌ها با فراغ

به گيتى چو دل را بياراستم * همه خون پور على خواستم

ز يزدان اميدم بهشت‌ست و حور * فرود آمدن در سراى سرور 730

شفاعت ز پيغمبرستم « 3 » اميد * از او گردد اين تيره‌روزم سپيد

به يزدان كه مردن به عزونياز * از آن به كه با ذل و عمر دراز

من امروز خواهم در اين كار مرد * روان را به خوارى نخواهم سپرد

شما را پس از من به زارى كشند * بدان خاك رهتان به خوارى كشند

شما را بدارند « 4 » چون گوسپند * نهند از سر خشم بر پاى بند 735

يكى را ببرند بر جاى سر * يكى را بدرند بر ناى بر

ندارد پشيمانى آن‌گاه سود * كه برخيزد از آتش تيز دود

به قلعه درون هفتصد مرد بود * دليران و ميران رزم آزمود

يكى با سرافراز در خون نرفت * جز از نوزده تن ، به بيرون برفت

برون رفت مختار چو شير نر * ز مردان بياموز اكنون هنر 740

بزد دامن اندر كمر مردوار * به دست اندرون خنجرى آبدار

يكى درق مكى به چنگ اندرون * به سرخى رخش بود مانند خون

بر او حمله كردند هركس « 5 » كه بود * به زخمى « 6 » سرى از بدن مىربود

به دنبال او نامور بود سعد * خروشان و جوشان چو برق و چو رعد

بيفكند ده مرد و تيرش رسيد * به ران در ، ز كوشش فرو آرميد 745

ز ران ، آن دلاور برون كرد تير * چنين گفت نالان به مختار مير

كه پيكان بماندست در استخوان * به من بر يكى نام يزدان بخوان

به دو گفت مختار كاندوه « 7 » مدار * كه آمد گه رفتن اى نامدار

( 1 ) آورز ( 2 ) آمد پسر ( 3 ) پعمرسم ( 4 ) ندادند ( 5 ) كين ( 6 ) بزخى ( 7 ) كانده