همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

650 بدان گفت تا بشكند مرد را * نمايد بدان نامور درد را

همىخواست تا نام او بد شود * شود دشمنش هركه اين بشنود

عبيد اللّه بن على مرتضا * به شب كشته شد از طريق قضا

ندانست كس كان جوان را كه كشت * شب تيره زان‌سان به زخم درشت

چو مصعب بر كوفه آمد ز راه * بدان تا درآرد به كوفه سپاه

655 اميرى ز ياران « 1 » مختار گرد * بيامد بر آن كار [ و ] ان حمله برد

جوانى سرافراز سرتيز بود * ورا چارصد مرد خون‌ريز بود

[ چو مىكرد ] مرد جوان كارزار * تو گفتى مگر بود سام سوار

گمان برد هركس كه مختار اوست * بدريد بر دشمنان مغز و پوست

بفرمود مصعب سپهدار جنگ * كه از بام‌ها « 2 » گشت بارنده سنگ

660 همان عبد رحمان اشعث‌نژاد * پياده شد از اسب مانند باد

به گردش سپاهى پراكنده « 3 » بود * دل « 4 » هريك از كينه آكنده بود

گرفتند در گرد آن چند مرد * فشاندند بر يكدگر خاك و گرد

بپيوست رزمى ز بالا و زير * نگشتند آن مردم از رزم سير

جوانى كه او يار مختار بود * دو گيتى به چشم اندرش خار بود

665 شنيدم كه عبد اللهش بود نام * بد [ او ] خاتم نامداران شام

ز ناگه بيامد يكى چوبه تير * بيفتاد بر سينهء آن خطير

برون شد ز پشتش درآمد به روى * روان گشت بر خاك ره خون چو جوى

در ايوان به شمشير بردند دست * [ همه چار ] صد مرد گشتند پست

از آن چارصد مرد يك تن نرست * تو گفتى فلك دست يك‌يك ببست

670 به قصر اندرون بىخبر بود [ مير ] * از آن كشتن و خستن « 5 » و داروگير

سرانجام سرور خبردار شد * كه در شهر از آن جنگ و پيكار شد

برون آمد از قصر او بهر جنگ * بدان تا « 6 » كند بر عدو كار تنگ

يكى رفت و ز آن سروران بازگفت * كه گشتند آن جمله با خاك جفت

دگربار مختار شد در حصار * ببستند هر جاى در استوار

( 1 ) زماران ( 2 ) نام‌ها ( 3 ) كنده ( 4 ) كه دل ( 5 ) چستن ( 6 ) ما