همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

سپيده بياراست لشكر به درد * زمين گشت يكسر پر از اسب و مرد 625

به‌هم درفتادند از بامداد * جهان گشت پرآتش و خاك و باد

چنان ، تا شب تيره آورد بود * فرس بر فرس ، مرد بر مرد بود

شب آمد نشد نيز كم‌تر مصاف * ستادند نام‌آوران در طواف

پياده شد از اسب مختار باز * همىگشت دشمن نشيب و فراز

چو روز آمد آن جنگ برجاى بود * بسا سر كه افتاده برپاى بود 630

بر مير مختار شد پور سعد * خروشان همىگفت با او چو رعد

كه اى مير خود را مگردان هلاك * مكن تارك خويش در زير خاك

كه از لشكرت هركه آماده شد * پياده به خاك اندر افتاده شد

سواران برفتند اندر گريز * تويى مانده اينجاى سر پرستيز

به تنها تن خود چه كوشى همى * در اين رزم سر مىفروشى همى 635

سرافراز مختار نوميد گشت * در آن رزم لرزان‌تر از بيد گشت

نشست از بر اسب چون پيل مست * به كوفه درآمد يل دين‌پرست

به قصر اندرون رفت با مهتران * دليران و گردان و نام‌آوران

بفرمود درهاى قصر استوار * ببست آن سرافراز و دربد ، چهار

دوم روز مصعب چو تابنده ماه * به شهر اندرآمد به گردش سپاه 640

چنين گفت با مهلب نامدار * كه فتحى قوى بود از كردگار

اگر آن سپه دى نمىشد تباه * ز تيغ خزيمه ، سنان سپاه

همان عمر حجاج والاتبار * دگر پور اشعث يل نامدار

و ليكن دلم نيز سرگشته شد * كه « 1 » امشب عبيد على كشته شد

ورا امشب « 2 » آن مير مختار كشت * به شمشير و حالى قوى ، زار كشت 645

كند شيعت باب او آشكار * برآرد ز فرزند پاكش دمار

شب و روز نام على مىبرد * نهان خون فرزند او مىخورد

پديد آمد از بهر حيدر به كين « 3 » * نظير عبيد زياد « 4 » لعين

طلب مىكند خون آل على « 5 » * چو خود مىكشد نيست راه يلى

( 1 ) كى ( 2 ) اشب ( 3 ) به‌بين ( 4 ) زماد ( 5 ) ملى