همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

600 نباشد بجز مهلب خيره‌روى * كه آيد به دنبال تو جنگجوى

چو او رفته باشد من آيم سوار * به دنبال آن لشكر نابكار

تو برگرد مانند شير ژيان * بگيريم اين خيل را [ در ] ميان

نماند يكى زنده [ بر ] روى راه * شود كشته مهلب ميان سپاه

چو او كشته گردد ز مصعب چه باك * بر من چه مصعب ، چه يك مشت خاك

605 چنان كرد فرزانه كان مير گفت * سخن از سر راى و تدبير گفت

برون رفت مرد دلاور به خشم * يكى از سر خشم بگشاد چشم

بزد طبل برعكس و آمد به راه * روان شد به شهر مداين سپاه

همان دم خبر پيش مصعب رسيد * فرستادن خيل چاره نديد

به مهلب چنين گفت كاين كار نيست * چه ترسى كه علم و خرد يار نيست

610 جواب اين‌چنين داد مرد دلير * نبايد دمى بيشه خالى ز شير

مبادا كه اين مكر دشمن بود * به سور اندرون شكل شيون بود

مرا سوى اين كار مفرست تيز * مبادا كه پيدا شود رستخيز

ز تيغ خزيمه كه بد نامدار * بفرمود او را كه باشد سوار

به دنبال لشكر روان شد سپاه * نهادند سر جمله « 1 » گردان به راه

615 خبر شد به مختار از رفتنش * روان كرد چون پيل نر در دمش

سپه‌دار فرزند سعد از فراز * چو ديد آن سپه تيز گرديد باز

وز اين روى مختار چون پيل مست * رسيد اندر آن خيل تيغى به دست

گرفتند آن قوم را در ميان * ز هر دو طرف همچو شير ژيان

سپه بود از دشمنان شش هزار * نماندند زنده از آن يك هزار

620 ز تيغ خزيمه گرفتار شد * يكى ز آن سران نزد مختار شد

بگفتش « 2 » كه شد مير لشكر اسير * چه فرمان دهد پير روشن‌ضمير

بفرمود كاز وى بريدند سر * به زارى ببستند بر نيزه بر

مظفر دو مردانه گشتند باز * سوى لشكر خويشتن سرفراز

چو آمد به نزديك مصعب خبر * دلش گشت مجروح و زير و زبر

( 1 ) جمع ( 2 ) بكشتن